Recensies over film, tv en meer

Kijkrecensies

Kijk even mee:


 

25 oktober 2021

Even gehad met Netflix? Geen nood, YouTube heeft ook veel moois!

Door Jeroen Bootsman - De laatste tijd klagen er nogal wat Netflix-abonnees. Er zou weinig nieuwe content zijn en veel ouwe meuk. En wát wordt toegevoegd is vaak van matige kwaliteit. Ik laat in het midden of ik het hier mee eens ben, maar feit is wel dat de coronapandemie ook de filmindustrie heeft lamgelegd. Veel producties zijn vertraagd, uitgesteld of zelfs geannuleerd. Zo wordt bijvoorbeeld het geduld van de fans van de hitserie Stranger Things danig op de proef gesteld.

De tekst gaat onder de foto verder.

Uit de schatkamers van de omroepen

Goed om te weten dat op YouTube allerlei bijna vergeten pareltjes uit de schatkamers van omroepen en filmmaatschappijen te zien zijn. Voor wie het ontbreken van ondertiteling geen probleem is en ook genoegen wil nemen met een wat lagere beeldkwaliteit, valt er veel moois te vinden. Browsen door het enorme aanbod roept de nostalgie op van rondstruinen in de lokale videotheek. Als liefhebber van thriller- en horrorfilms ervaar ik dat veel titels waar ik vroeger volop van heb genoten nog altijd wachten op een uitgave op dvd en/of blu-ray. Maar nu het streamen de overhand krijgt, wordt het steeds onwaarschijnlijker dat al dat moois ooit nog op een schijfje verkrijgbaar zal zijn. Laat staan de zogeheten cultfilms, waar slechts een beperkt groepje liefhebbers interesse in zal hebben. In de kringloopwinkels zal nog her en der een vergeten videofilm circuleren en ook op veilingsites kun je succes boeken.

De tekst gaat onder de foto verder.

Weet je nog: de videotheek

Zo is er de spannende televisiethriller No place to hide, begin jaren tachtig in Nederland uitgezonden. Jaren later trof ik 'm tot mijn grote vreugde aan in de videotheek. Toen dit 'filmhuis' ter ziele ging, leek het er lang op dat ik deze geweldige film nooit meer zou kunnen zien. Maar toen was daar eBay en kon ik een Amerikaanse VHS-kopie aanschaffen. Ineens was het gedaan met video en deed dvd zijn intrede. Snel schafte ik nog een paar laatste videorecorders aan, waaronder een waarop VHS op dvd te kopiëren viel. Maar dan moet de videoband niet beschermd zijn tegen kopiëren, iets wat met voorbespeelde banden wel vaak het geval is. Het leek dus zaak om deze, en vele andere films, spaarzaam en gedoseerd af te spelen, zodat zowel band als videorecorder zo lang mogelijk in goede staat zouden blijven.

De tekst gaat onder de foto verder.

YouTube als platform voor films

Toen bleek dat YouTube, waarop gebruikers aanvankelijk vooral eigen filmpjes postten, zich ontwikkelde tot óók een platform voor clips, muziek en speel- en televisiefilms. En zo kwam tot mijn grote vreugde No place to hide beschikbaar. Een nagelbijtend verhaal over een aantrekkelijke jonge vrouw, die bij nacht en ontij door een gemaskerde man wordt achtervolgd. Dat hij daarbij op huiveringwekkende wijze constant de woorden 'Soon, Amy, soon...!' fluistert, jaagt Amy angst aan. Het was een verrukkelijk weerzien met deze nagelbijter, waarvan het slot menig kijker in verwarring zal achterlaten.

De tekst gaat onder de foto verder.

Ook met Agatha Christie

Liefhebbers van Agatha Christie komen op YouTube ook volop aan hun trekken. Niet alleen in documentaires over 'The Queen of Crime', maar ook een paar van de allerbeste bewerkingen van haar boeken voor film en televisie. Een speciale vermelding voor Desyat Negrityat, een Russische (!) verfilming van Christies beroemdste en bestverkochte boek And then there were none/Ten little niggers. Deze versie is prachtig, ook omdat het boek trouw wordt gevolgd. Tel daarbij op een perfect getroffen onheilspellende sfeer en een dreigende soundtrack. Dat de typisch Engelse sfeer aanvankelijk wat gemist wordt, is een gevoel dat snel verdwijnt. Russisch gesproken, met Engelse ondertiteling.

De tekst gaat onder de foto verder.

Allemaal leuks om te kijken

Ook leuk om te kijken is Witness for the prosecution, een Amerikaanse tv-bewerking waarin drama en humor hand in hand gaan. Klinkende namen als Diana Rigg, Ralph Richardson, Wendy Hiller, Donald Pleasance, Deborah Kerr en Beau Bridges staan garant voor een plezierige anderhalf uur. Dat geldt ook voor Murder is easy, een getrouwe tv-bewerking van Amerikaanse makelij met Bill Bixby, Lesley Anne Down, Olivia de Havilland en Helen Hayes. Ook zeer aanbevelenswaardig is Murder by the book, waarin Hercule Poirot verhaal komt halen bij zijn schepper, want Agatha is de zelfingenomen detective spuugzat en heeft besloten hem in een nieuw boek te laten vermoorden. Deze confrontatie wordt door topacteurs Ian Holm en Peggy Ashcroft geweldig uitgespeeld.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Doorgewinterde thriller- en horrorfans opgelet

Nog een paar tips voor de doorgewinterde thriller- en horrorfans. In het spannende The Unseen laat hoofdrolspeelster Barbara Bach zien meer in haar mars te hebben dan enkel Bondgirl en echtgenote van Ringo Starr te zijn. Reflections of murder is een geweldige remake van de klassieke Franse thriller Les Diaboliques (met Simone Signoret). Gemaakt voor televisie, is deze versie superieur aan het latere Diabolique, dat vooral lijkt te bewijzen dat bekende namen in de cast (Sharon Stone, Kathy Bates en Isabelle Adjani) niet per se een garantie voor succes zijn.

Het is allemaal niet te versmaden

Revenge of the Stepford wives is een voor televisie geproduceerd vervolg op The Stepford wives waarin Sharon Gless (bekend van Cagney & Lacey) als journaliste probeert te doorgronden hoe het toch komt dat er zo weinig echtscheidingen en misdaad in het lieflijke dorpje plaatsvinden. Overigens is deze opname afkomstig van een Nederlandse videoband, dus beschikbaar met Nederlandstalige ondertitels. Echt niet te versmaden is The night walker, een werkelijk superspannende psychologische thriller waarin Barbara Stanwyck gekweld wordt door nachtmerries over haar bij een brand omgekomen echtgenoot.

De tekst gaat onder de foto verder.

Wacht niet te lang met kijken

Dit was slechts een kleine greep uit het totale aanbod. Wie even niets van zijn of haar gading op Netflix kan vinden, kan dus voor een alternatief uitwijken naar YouTube. Let wel: er zijn gebruikers die materiaal waarop (nog) auteursrechten rusten op het platform plaatsen waardoor er titels kunnen verdwijnen. Mocht je dus iets van je gading tegenkomen, wacht dan niet te lang met kijken. Geniet er van!


14 oktober 2021

The Father emotioneert je (en straks The Son hopelijk ook)

Hij won er een Oscar voor en dat is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Anthony Hopkins speelt namelijk de sterren van de hemel in The Father, een film die niemand onberoerd laat. Draait hij nog in de bios in je buurt? Ga hem zien!

De reden dat veel mensen The Father zo prachtig vinden is misschien wel omdat iedereen in zijn omgeving iemand kent met dementie. Wat deze film zo goed maakt is dat je de ziekte van Alzheimer ziet vanuit het gezichtspunt van Anthony. Overigens schittert Olivia Colman naast Anthony Hopkins als zijn dochter Anne.

De tekst gaat onder de foto verder.

Olivia Colman en Anthony Hopkins als vader en dochter in The Father. @ Cinema The Movies

Gesprekken vol misverstanden

Het begint heel eenvoudig en dat is precies het slimme van deze film. Je ziet Anthony een beetje rondscharrelen in zijn grote appartement. Hij heeft een gesprek gehad met zijn dochter Anne die hem vertelde dat ze in Parijs gaat wonen omdat ze een Fransman heeft ontmoet. Anne gaat boodschappen doen en Anthony zet in de keuken een kopje thee als hij ineens de voordeur in het slot hoort vallen. Roepend naar de gang vraagt hij of Anne dat is. Als er geen antwoord komt krijgt hij argwaan en gaat, gewapend met een vork uit de besteklade, naar de woonkamer. Daar zit een vreemde man op zijn gemak de post door te kijken. Als Anthony vraagt wat de man in zijn huis doet, krijgt hij te horen dat hij al jaren zijn schoonzoon is. Er volgt een gesprek vol misverstanden, want Anne gaat toch in Parijs wonen omdat ze een andere man heeft ontmoet?

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Steeds meer gedesoriënteerd

Je ziet in al die gesprekken hoe mensen Anthony bevreemd aankijken en de misverstanden stapelen zich op. Als Anne thuiskomt met de boodschappen is het niet Anne (gespeeld door Olivia Colman), maar een heel andere vrouw. Die verwarring is enorm goed uitgewerkt en trekt je als kijker mee in de toenemende onzekerheid van Anthony, want niets is immers hetzelfde? Vanuit zíjn standpunt praat hij heel logisch, maar de mensen die naar hem luisteren snappen er niets van. Van lieverlee raakt Anthony steeds meer gedesoriënteerd. Dat Anne dit van dichtbij meemaakt is al net zo aangrijpend.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Florian Zeller (Parijs, 1979) heeft onlangs de opnamen afgerond van de film The Son waar Anthony Hopkins opnieuw een rol in krijgt. @ WikiCommons

Na The Father komt The Son

Sir Anthony Hopkins is inmiddels 83 jaar en prachtig oud geworden. Hij kan onvermoeibaar een minutenlange scène volpraten en als de camera inzoomt op zijn gezicht spat zijn vitale blik van het doek af. Inmiddels is bekend dat Anthony Hopkins ook een rol heeft in The Son. Regisseur Florian Zeller schreef een serie toneelstukken met de namen The Father, The Mother, The Son. De opnamen van de film The Son zijn onlangs afgerond. Hopkins heeft Zeller advies gegeven bij het maken van The Son, maar wat zijn rol in die film precies is, weten we nog niet. The Father is in ieder geval een film die je niet snel vergeet.


10 oktober 2021

Hot Fuzz is heerlijk in zijn soort

De film Hot Fuzz is in het begin misschien even wennen, maar als je gaat kijken met in het achterhoofd dat het één grote parodie is, dan is het genieten van begin tot eind.

Edgar Wright en Simon Pegg is een geweldig schrijversduo dat films heeft gemaakt met humor zoals alleen Britten dat kunnen. De film Hot Fuzz (2007) maakt deel uit van de Blood & Ice Cream-trilogie. Je kunt ze alle drie afzonderlijk bekijken, want het is niet echt een trilogie. De enige overeenkomst is dus die bijzondere humor.

Simon Pegg is schrijver én hoofdrolspeler in Hot Fuzz. @ WikiCommons

Blood & Ice Cream

In de trilogieserie verscheen eerst Shaun of the Dead (2004), toen Hot Fuzz (2007) en daarna The World's End (2013). Hot Fuzz is een parodie op de actiefilm. In het begin gaat het er rustig aan toe zodat je kunt wennen aan de komedie en de stijl van humor. Naar het einde toe barst de film bijna uit zijn voegen met overdreven actiescènes. Heerlijk. Ook draaft er een keur op aan beroemde acteurs en hebben veel beroemde spelers kleine rolletjes. Namen? Natuurlijk, hier zijn er een paar.

Veel bekende acteurs hebben een grotere of kleinere rol in Hot Fuzz. @ WikiCommons

Een stoet bekende acteurs

Schrijver Simon Pegg neemt de hoofdrol voor zijn rekening en dat doet hij briljant. Hij speelt een politieagent en Nick Frost (Doctor Who) is zijn naaste collega en zoon van de inspecteur van politie, gespeeld door Jim Broadbent (Game of Thrones). Daarnaast zie je een geweldige Timothy Dalton (James Bond) als supermarktmanager en hoofd van de plaatselijke buurtwacht. Olivia Colman (The Crown) is een lacherige politieagent en je ziet onder anderen ook Paddy Considine (The Bourne Ultimatum) als een domme detective. Flitsrolletjes zijn er voor comedian Bill Bailey, Steve Coogan (Stan & Ollie), Martin Freeman (Sherlock), Anne Reid (Coronation Street, Cate Blanchett (Ocean's 8) en nog veel meer mensen die je misschien wel herkent.

Collega's en leidinggevenden zien de ijverige agent liever gaan dan komen

Het verhaal gaat over de agent Nicholas die wordt overgeplaatst van Londen naar het dorpje Sandford. Nicholas is zó goed in zijn werk dat zijn collega's én zijn leidinggevenden de ijverige agent liever zien gaan dan zien komen. Met die ijver hebben ze in Sandford ook wel wat moeite en Nicholas ontdekt dat er zich achter het kneuterige dagelijkse leven op het platteland heel andere dingen afspelen.

Het slot van Hot Fuzz is heerlijk over the top. @ WikiCommons

Een hilarisch slotspektakel

We bewegen kijkend mee naar een hilarisch slotspektakel, maar voor het zover is doen zich tal van verwikkelingen voor. Het schrijversduo Simon Pegg en Edgar Wright zorgen voor een origineel script waarin de actiefilm op de hak wordt genomen. In sommige scènes herken je misschien iets wat je weleens in een andere film hebt gezien of in een boek hebt gelezen. Er zit zoveel vaart in het verhaal dat je wellicht bij een tweede keer kijken weer heel andere dingen ontdekt.


30 september 2021

Too Close: spannende thrillerreeks met twee topactrices

Door Jeroen Bootsman - Een psychologische thriller met doorleefde vertolkingen en een kronkelig scenario dat je doet smachten naar de volgende aflevering. Daar draaien de Britten hun hand niet voor om. Als er weer een nieuwe reeks van overzeese makelij klaarstaat op NPO Start Plus, levert mij dat altijd weer een geluksmomentje op. Zeker als Emily Watson een van de hoofdrollen voor haar rekening neemt. Zij wordt door de VPRO-gids omschreven als: nimmer op een slechte rol te betrappen.

De tekst gaat onder de foto verder.

Emma Watson levert weer vakwerk af met Too Close. @ ITV/YouTube

Too Close met vakwerk van Emma Watson

Ook in de driedelige serie Too Close doet Watson weer wat van haar verwacht wordt, namelijk vakwerk afleveren. De rol van forensisch psychiater Emma is haar op het lijf geschreven. Emma moet achterhalen of Connie Mortensen geheugenverlies voorwendt om zo haar verantwoordelijkheid voor haar daad te ontlopen. Connie is namelijk moedwillig met de auto het water in gereden. Op de achterbank zaten haar eigen dochter en een buurmeisje.

De tekst gaat onder de foto verder.

Denise Gough in Too Close. @ VPRO-gids

Fraai tegenspel van Denise Gough

Denise Gough levert fraai tegenspel in haar rol van de complexe Connie. Menig kijker zal smullen van de verbale schermutselingen tussen beide vrouwen, die in het begin doen denken aan de manier waarop Hannibal Lecter Clarice Starling in The Silence of the Lambs de maat neemt. Want ook Connie slaagt erin het kleinburgerlijke bestaan van Emma genadeloos te ontleden.

Dat de door Connie voorspelde verplichte vrijpartij van Emma en haar echtgenoot staande tegen het aanrecht ook daadwerkelijk plaatsvindt, is een zwaktebod, maar een kniesoor die daar op let. Wel lijkt het alsof het kat- en muisspel tussen beide vrouwen net iets te lang wordt opgerekt. Gelukkig slaat het scenario ergens in deel twee een andere weg in.

De tekst gaat onder de foto verder.

Het Yummy Mummy Monster

Voor Connie staat er nogal wat op het spel. Publiek en media gaan er zonder meer van uit dat zij donders goed wist wat zij deed en hebben haar omgedoopt tot Yummy Mummy Monster. Ze kan een lange gevangenisstraf tegemoet zien, maar blijft erbij dat ze zich niets van de gebeurtenis herinnert. In Too Close gaat het er niet om wíe het gedaan heeft, maar waarom.

Het antwoord op de vraag of Connie een gewetenloze, manipulatieve en harteloze vrouw is, krankzinnig is of juist slachtoffer openbaart zich langzaam gedurende bijna tweeënhalf uur kijkplezier. En voor de zoveelste keer kunnen we niet anders dan concluderen dat die Engelse televisiemakers dit kunstje verdomd goed beheersen.

Aflevering 1 van Too Close is vrijdag 24 september uitgezonden en is nog een week gratis terug te kijken via NPO Start. De afleveringen 2 en 3 zijn op vrijdag 1 en 8 oktober rond 23.00 uur te zien via NPO2. Kijkers die een abonnement hebben op NPO Start Plus kunnen nu al van de complete reeks genieten.


23 september 2021

Tja, wat vinden we van de serie Sorjonen aka Bordertown?

De Finse misdaadserie Sorjonen is ook bekend onder de naam Bordertown. Je kunt de drie seizoenen vinden op Netflix. Is het wat?

De meningen over de misdaadserie Sorjonen lopen uiteen. In thuisland Finland oogstte het lovende kritieken en ontving het belangrijke prijzen. Hier in Nederland wisselen de meningen. Niet zozeer over het filmwerk, want dat is prachtig, maar wel over de karakters en verhaallijnen die veel beter uitgewerkt hadden kunnen worden.

De tekst gaat onder de foto verder.

 De familie Sorjonen verhuist van Helsinki (l) naar Lappeenranta (r). @ stock

Sorjonen in Lappeenranta

De Finnen kennen de tv-familie Sorjonen al sinds 2016. De tweede serie verscheen daar in 2018 en een jaar later het derde seizoen. Je maakt kennis met de tikje aparte Kari Sorjonen die met zijn vrouw en 17-jarige dochter verhuist van Helsinki naar het veel kleinere en rustiger Lappeenranta. Die plaats bestaat overigens echt. Kari hoopt hier een stuk fijner te wonen zodat zijn vrouw in alle rust kan herstellen van een hersentumor en ze meer met elkaar kunnen zijn. Daar komt niets van terecht, want Kari is verslaafd aan zijn werk en is al snel meer op het politiebureau te vinden dan thuis.

Lappeenranta grenst aan Rusland en ook in deze serie wordt dat land afgetekend als een onheilsgebied vol criminelen met een corrupte overheid en waar met (bijna) niemand te praten valt. Naarmate de serie vordert en we de personages beter leren kennen, ontrolt de stigmatisering zich steeds breder. In het begin heb je nog het prettige idee dat jouw eventuele voordoordelen worden bevestigd. Maar als we een eind op dreef zijn, gaat dit wel wat tegenstaan want er is immers niet zo veel verrassends te verwachten.

De tekst gaat onder de foto verder.

Acteur Ville Virtanen als Kari Sorjonen

Kari Sorjonen is van alles een beetje

Kari Sorjonen is een beetje van alles: onhandig, communicatief niet altijd sterk, slim, toch wel lief, beetje autistisch en soms bot. Dat acteur Ville Virtanen geen filmsterrenhoofd heeft, maakt hem juist tot een fascinerende persoonlijkheid en ik had dan ook gehoopt dat de rol van die merkwaardige autistische kant van Kari meer uitgebouwd zou worden. Dat is helaas niet zo en dus blijft personage Kari een beetje van alles wat en net niet.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

De werkplek van de rechercheurs in de serie loopt nou niet bepaald over van gezelligheid. @ WikiCommons

Een donker politiebureau

Het filmwerk is echter prachtig - op obligate locaties na als geheimzinnige, en dus altijd donkere, afspraakplekken en de eveneens donkere werkafdeling van de rechercheurs – met de mooie Finse natuur en leuke woonwijken en huizen. Gaandeweg worden ook het leven van de rest van de familie Sorjonen en de collega's van Kari ongeloofwaardiger. Niet zelden staan er idioten op de stoep bij de familie Sorjonen thuis, wordt de hele familie gegijzeld op een slaapkamer en zie je van een kilometer afstand al aankomen dat het nieuwe vriendje van dochterlief echt niet deugt. De privélevens van de rechercheurs raken betrokken bij bijna iedere moordzaak die de politie moet oplossen. Dat is raar en onwaarschijnlijk. Je zou als echtgenote zijnde, hersentumor of niet, heus opstappen als je zoveel extra leed moet ondergaan bij je man en je steeds maar opgescheept zit met zijn boeven.

Wat mij betreft waren twee series Sorjonen dan ook voldoende geweest, die derde had niet gehoeven. Ik blijf het wel jammer vinden dat het karakter Kari Sorjonen zo slecht is uitgewerkt. Er is veel meer uit dit personage te halen en daardoor komt acteur Ville Virtanen (1961) niet helemaal tot zijn recht. Want ook in hem zit volgens mij meer dan hij kan laten zien. Maar oordeel vooral zelf!


16 september 2021

NPO, ik smeek u: laat Het Gesprek terugkeren op televisie!

Door Jeroen Bootsman - Khalid & Sophie is geen kijkcijferhit. De kijkers van HLF8 zijn laag. Jinek scoort dramatisch. Humberto verslaat Op1. Jinek verpulvert Op1. Zomaar wat ronkende oneliners die de opluchting over het aflopen van de komkommertijd lijken te ademen. Want het nieuwe televisieseizoen is begonnen en daarmee ook de traditionele talkshowoorlog. Overigens kun je kanttekeningen zetten bij de term talkshowoorlog. Want die lijkt vooral bedacht door mediajournalisten die over elkaar heen buitelen om de gunsten van de televisiekijkers veelal oppervlakkig te ontleden.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Kiloknaller hamburger met pittige saus

De leegheid van menig analyse wordt angstvallig opgeleukt door sensationele formuleringen. Ze zijn als een smakeloze kiloknaller hamburger die door een flinke scheut pittige saus van een smaakboost wordt voorzien. Misschien zou het op televisie wat meer over gewichtige kwesties moeten gaan. Belangrijke levensvragen die ons bestaan raken. En dan graag goed uitgediept en geanalyseerd, niet in een momentopname aangestipt met het zoveelste filmpje uit de oude doos.

Sowieso is het discutabel of je na anderhalve week al harde conclusies kan trekken. De omroepbazen zullen niet vrolijk zijn over de huidige kijkcijfers, maar de fraaie nazomer houdt nu eenmaal geen rekening met Gooische uitzendschema’s. Wel duidelijk is dat het handjevol kijkers dat terras en balkon opoffert in de hoop te kijken naar een goed gesprek ontiegelijk teleurgesteld moeten zijn.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Khalid & Sophie onder slecht gesternte

Khalid & Sophie beginnen hun show onder slecht gesternte, want het saneren van voorganger De Vooravond – en in het kielzog daarvan de presentatoren Renze Klamer en Fidan Ekiz – deed de wenkbrauwen al fronsen. En dat Khalid Kasem de nieuwe Matthijs van Nieuwkerk zou zijn, lijkt een gevalletje Hilversumse propaganda. Het indrukwekkende decor is tot nu toe het meest urgente van deze show.

Niet dat HLF8 met Johnny de Mol op SBS6 partij is, want bij dit gedrocht is het of je naar een livestream van een zouteloos familiefeestje bij de buren zit te kijken. Dan is Op1 toch nog van iets meer importantie, ook al functioneert daar eigenlijk niets en missen we Jeroen Pauw. Te veel presentatoren, te veel onderwerpen, te veel gasten, te veel beeldwisselingen, te veel close-ups, te veel kekke fragmentjes. Er is simpelweg te weinig tijd is voor zoveel gespreksstof in een uurtje. Doktersrecept: stop onmiddellijk met die van Barend & Van Dorp afgekeken keuzes uit het nieuws. Zet per aflevering nog maar één presentator in en schrap een stuk of twee onderwerpen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Eva Jinek met de beste kaarten

Eva Jinek lijkt qua kwaliteit op dit moment de beste kaarten te hebben, al heeft zij de pech dat er ook (te) lichte onderwerpen aan bod moeten komen. Als types als rapper Donny en René Froger hun nieuwste kraker komen toelichten, staat menig kijker al zijn gebit te flossen.

De term talkshow associeer ik tegenwoordig al snel met lege kletspraat en door elkaar heen kleppende gasten van het C-garnituur. Praatprogramma klinkt dan al wat deftiger en roept bij mij herinneringen op aan hoogtijdagen met Sonja Barend die destijds niet altijd serieus werd genomen, maar tegenwoordig in ere is hersteld. Dat een huidige talkshowpresentator in aanmerking komt voor de naar haar genoemde award lijkt hoogst onwaarschijnlijk. Desondanks staan Humberto Tan en Margriet van der linden op de longlist, maar wel in gezelschap van enkele collega's met langere interviews.

Het begint met een bevlogen presentator

De beste interviews ontstaan eigenlijk altijd op dezelfde manier. Het begint natuurlijk met een bevlogen presentator/journalist, die weet te timen, een gesprek kan opbouwen, kritisch durft door te vragen, maar op het juiste moment ook weer de teugels kan laten vieren. En, ook heel belangrijk, iemand die niet bang is om ook iets van zichzelf te laten zien, die zich grondig voorbereidt en respect heeft voor de gesprekspartner. De ideale setting: een sobere studio. De ideale formule: een een-op-eengesprek. En dan maar hopen op zoiets als chemie, een uiterst onvoorspelbare factor.

Conclusie: ik verlang terug naar La Barend, maar ook naar Ischa Meijer, Theo van Gogh en de soms als pinnig ervaren Remi van der Elzen. En niet te vergeten Wim Brands, die van die bevlogen literaire interviews wist af te leveren (sorry Brommer op zee). Helaas lijkt alleen een terugkeer van Jeroen Pauw een optie, hoewel hij zelf andere prioriteiten schijnt te hebben. Zoals het coachen van Johnny de Mol.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Terug naar het gesprek. HET GESPREK!

Het is al vaker gezegd. Hét gesprek moet terug op de Nederlandse televisie. HET GESPREK! Diepgaand, diepgravend, tot denken of zelfs filosoferen aanzettend. Kijkers het gevoel geven dat ze hun tijd aan iets van wezenlijk belang hebben gegeven.

Laat ik tot besluit een lans breken voor De Nachtzoen. Een ultrakort gesprekje van slechts enkele minuten, al jaren de dagsluiter op NPO2. Menigmaal heb ik een aanzet tot een interessant gesprek gezien, met lang niet altijd een bekende Nederlander, maar het format staat een mooi vervolg na een veelbelovend begin niet toe. Dit miniatuur heeft de potentie uit te groeien. Dat De Nachtzoen in de uitzendschema’s niet zo prominent naar voren komt, is hoopgevend. Soms blijkt de marge een comfortabele positie. Een netmanager met lef gunt het de EO dit programma uit te bouwen. Wie maalt er om als de herhalingscarrousel van een paar flauwe talkshows een uurtje later begint?
Tip voor liefhebbers van het langere luisterinterview: klik hier voor het VPRO Marathoninterview.


09 september 2021

De ouwetjes gaan als een speer bij Matthijs van Nieuwkerk

Het paradepaard van middelbare leeftijd bij BNNVARA heet Matthijs van Nieuwkerk. Vorige week ging de nieuwe serie Matthijs gaat door van start. Hoewel je de meeste gasten inclusief de presentator qua leeftijd inmiddels eerder bij Omroep MAX verwacht, zou dat in de praktijk ondenkbaar zijn. Matthijs ademt namelijk Amsterdam, Parool en Vara. Zelfs als je tv op zwart staat en je alleen nog het geluid kunt ontvangen, voel je die speciale sfeer die alleen maar dáár kan plaatsvinden; met hem, met die gasten en bij die omroep. De aftrap van de nieuwe reeks Matthijs gaat door was in dat opzicht niet anders dan de vorige serie.

Niet alleen maar halleluja

Is het dan alleen maar halleluja wat ik heb gezien? Nee, zeker niet. Ik blijf moeite houden met het hangar-achtige decor. De enorme corona-afmeting gaat wat mij betreft wat ten koste van de intimiteit van het gesprek. Een orkest op verschillende steigeretages is een prachtige vinding, maar oogt wat onsamenhangend. Goddank is dat in de muziek totaal niet terug te horen want die is meer dan, in de overtreffende trap, veel meer dan goed. Wat ook raar is: als de Sven Hammond Big Band na een daverend en opzwepend intermezzo zwijgt, is er geen applaus. De musici nemen je mee tot op grote hoogten, maar na het slotakkoord donder je van de bovenste steigerplank hup de stilte in. Dat zijn een paar vervelende en ongemakkelijke seconden.

De tekst gaat onder de foto verder.

De Britse komiek Tommy Cooper (1921-1984)

De oudere kijker alias Metusalem

En dan de gasten. Het format is dusdanig dat de oudere gast van Matthijs er het beste tot zijn recht komt. Dat bleek toen Marieke Elsinga (1986) en Pepijn Crone (1981) aan tafel schoven en Matthijs moest uitleggen wie komiek en goochelaar Tommy Cooper was. Een moment waarop je als oudere kijker (ik ben er ook zo eentje) ontdekt dat je dus inmiddels een leeftijd hebt van Metusalem-proporties.

Maar goed, toen Olga Zuiderhoek (1946) in beeld verscheen voelde ik me weer helemaal senang. De leuke inleidingen bij de rubriek Forever Young zijn er gelukkig nog steeds. Zo gingen we, voorafgaand aan het gesprek, kijken bij Olga thuis in Amsterdam. Prachtig appartement en hé, is dat Connie Palmen die aan tafel schuift voor een gezellig etentje? Heerlijk dat Olga alles uit pak en zak gewoon op de borden kiept. Ik voelde me helemaal thuis.

De tekst gaat onder de foto verder.

Olga Zuiderhoek speelde Eefje Brand in de Omroep Max-serie Het geheime dagboek van Hendrik Groen. @ Omroep Max

Daar is Olga Zuiderhoek

Het interview erna was mooi, zoals alleen Matthijs dat kan. Hij moet zich alleen iets minder vaak verontschuldigen voordat hij een vraag stelt. Dat zorgt voor een rare en misplaatste nederigheid die nergens voor nodig is. Natuurlijk kwam het gesprek ook op Willem Breuker, de componist met wie Olga bijna dertig jaar samenwoonde. Misschien ging het er een fractie te lang over. Het leek nu alsof hij vorige week is overleden, terwijl dat dus elf jaar geleden is. Niets mis met praten over Willem, maar Olga heeft ongetwijfeld ook veel moois over zichzelf te vertellen.

De tekst gaat onder de tweet verder.

In het rijtje krasse knarren ontbrak een gesprek met Youp van 't Hek niet. Dat ging zoals gesprekken met Youp meestal gaan: altijd een beetje dat verongelijkte gezicht op stand: hoe-bestaat-het-dat-je-me-deze-vraag-stelt, maar Matthijs kreeg Youp gelukkig net op tijd ontdooid. De rol van slotknar is een fenomenale. Die werd vertolkt Joost Prinsen in de nieuwe rubriek Hotel Prinsen. Hij draagt de mooiste liefdesgedichten voor uit de Nederlandse literatuur en trapte af met het gedicht Je hebt me alleen gelaten van Hans Lodeizen (1924-1950). Alleen al voor die rubriek zal ik iedere week voor de tv paraat zitten.

Matthijs gaat door. Elke zaterdag om 21.35 uur bij BNNVARA op NPO 1


03 september 2021

Welkom bij Op1 oftewel De Interruptieshow

Welke talkshow ging destijds ook alweer winnen? Werd het Op1 bij de NPO of Eva Jinek op RTL4? Op1 zette in op wisselende duopresentaties, voor Nederlandse begrippen een nieuwbakken format bij een dagelijkse talkshow. Ze trekken zo ongeveer evenveel kijkers, maar in mijn morren wint Op1.

Eva Jinek is terug van een lange zomerse afwezigheid. Beau van Erven Dorens en daarna Humerto Tan vulden het enorme gat op dat zij achterliet. Van alle drie kun je iets vinden, maar als we het hebben over dom interrumperen van tafelgasten, dan wint team Op1 glansrijk.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

@ stock

Wisselende presentatiegezichten bij Op1

Via #op1 wordt vaak zwartgallig getwitterd tijdens de uitzending van de dagelijkse talkshow. Overigens krijgen ook andere praattafels als #jinek billenkoek, maar daar lijkt het ongenoegen vaker te gaan over (het niveau van) de gasten dan over de presentatie. Toch geeft de Op1-redactie vorig jaar aan blij te zijn. Het programma scoorde beter dan ze dachten en ze vonden onder meer het bewijs geleverd dat de kijker niet per se naar een en hetzelfde vertrouwde presentatiegezicht wil kijken. Volgens mij gaan ze met die conclusie voorbij aan een belangrijk aspect. Want meevallende kijkcijfers maken Op1 niet per defenitie tot een geweldig programma. Nu vraag je je misschien af waarom ik nog kijk. Nou, er is bijna altijd wel een gast die iets te vertellen heeft over een onderwerp waar ik wat over wil weten. Dus probeer ik het steeds weer.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Kampioen in onnodige interrupties

Als je er op gaat letten is het aantal onnodige interrupties enorm. Gasten moeten direct ter zake komen. Dralen is er niet bij, behalve als het presentatieteam weinig van het onderwerp weet. Dan kan de gast helemaal los gaan, maar moet wel binnen vijf minuten een ei gelegd hebben. Het is journalistiek gezien not done om gesloten vragen te stellen, maar toch lijkt een antwoord dat louter uit 'ja' of 'nee' bestaat het meest gewenst. Het is voor de presentator opletten dat het formuleren van de vraag niet langer duurt dan het antwoord. Een gast vaak onderbreken is onbeleefd, irritant en levert een onrustig gesprek op.

Er zijn verschillende soorten interrupties. Zo heb je het vragenbombardement. Dat zou ongeveer zo kunnen gaan:

'Hoe heeft het zo kunnen lopen met het faillissement? Is daar nooit eerder onderzoek naar gedaan? Wie kan daarvoor verantwoordelijk worden gehouden? Was de politie er ook van op de hoogte?'

De gast gaat moedig aan de slag met de antwoorden. Maar de co-presentator wil ook graag laten weten dat hij zich heeft ingelezen. Die is dus van de ik-weet-er-ook-wat-van interruptie.

'Nou, het bleek dat het moederbedrijf nooit belasting...'
'Het moederbedrijf op Bonaire?'
'Ja, precies. Onderzoek wees uit dat er...'
'Bonaire is natuurlijk een belastingparadijs.'
'Bij de overname kwam pas aan het licht...'
'Van de boekhouding klopte helemaal niets. Toch?'

Je kunt ook een tranenhengelaar aantreffen als presentator. Dat kan zo gaan:

'U bent door een diep dal gegaan.'
'Ja, dat ben ik zeker. Mijn familie...'
'Want u heeft nog een zoon en een dochter.'
'Ja, dat klopt. Ook voor hen...'
'En voor uw partner moet het ook vreselijk zijn geweest.'
'Ja, voor iedereen was het een hele moeilijke periode. We...'
'Het lijkt me zo verschrikkelijk, ik zie dat u het er nog steeds moeilijk mee heeft.'

Het meest hinderlijk vind ik de vragen waar eigenlijk geen antwoord op wordt verwacht. Dat kan dan ongeveer zo gaan:

'Over hoeveel bosbranden hebben we het dan eigenlijk?'
'Dit jaar zijn er op de Griekse eilanden en in de buurt van Athene zeker...'
'Want ja, bij grote droogte staat de boel daar al snel in lichterlaaie.'
'Zeker, het bestrijden van dergelijke branden is soms...'
'Denkt u dat er een negatief reisadvies zal komen voor Griekenland?'
'Op dit moment...'
'Dries Roelvink, jij nog plannen om op vakantie naar Griekenland te gaan?'

Inmiddels zoek ik dagelijks even wie de gasten zijn bij Op1 en welk duo het presenteert. Die twee bij elkaar opgeteld bepalen of ik ga helpen het kijkcijfer te laten stijgen, maar stiekem blijf ik hopen op één capabele talkshowpresentator die wat meer de diepte in kan.

Op1 iedere werkdag rond 22.20 uur op NPO1


23 augustus 2021

NOS Journaal vanuit de hoogte

Ze lopen al negen jaar iedere avond door mijn televisiebeeld en daar heb ik nooit aan kunnen wennen. Het achtuurjournaal hoort wat mij betreft vanachter een tafel gepresenteerd worden. Zittend welteverstaan, state-of-the-artdecor of niet. Stel dat ik in het ziekenhuis de uitslag krijg van een onderzoek, dan loopt de arts ook niet al pratend door de spreekkamer? En dan die stiletto's... Ga toch zitten!

De tekst gaat onder de foto verder.

Annechien Steenhuizen tijdens de eerste uitzending in de NOS-studio nieuwe stijl. @ Televizier

Naar de kringloop

Het is mei 2012 als het eerste NOS Journaal nieuwe stijl van start gaat. De vertrouwde tafel en bureaustoel is naar de kringloop gebracht en ervoor in de plaats komt... ja, wat eigenlijk? Bitter weinig. Je ziet in sommige shots een soort statafeltje in een enorme ruimte, als een achtergelaten decorstuk na een voorstelling. We krijgen een ruime blik in een flinke studioruimte en de presentator die je er van top tot teen in ziet rondlopen. En dat is vanaf dag één een ongemakkelijke aanblik geweest.

De tekst gaat onder de tweet verder.

De kledingkeuze van de presentatoren houdt veel mensen vaak bezig op de sociale media.

Vreselijke stappen door de studio

Ga mij niet vertellen dat Annechien Steenhuizen, Simone Weimans, Astrid Kersseboom en andere presentatrices op hun gemakkie bewegen als ze al voorlezend een stukje moeten lopen in de studio tijdens het achtuurjournaal. Ze dragen vaak kleding waarin ze een ongemakkelijke indruk maken, maar hun schoenen spannen de kroon. Kaarten in de hand, lezen van de autocue, draaien naar een scherm voor een rechtstreeks gesprek met een verslaggever ter plaatse en dan op een gegeven moment die paar vreselijke stappen door de studio maken op van die onmogelijke schoenen.

De schermen van het NOS Journaal

Eerlijk is eerlijk, die schermen bij het NOS Journaal zijn prachtig. Ze dateren uit 2016 en hebben zelfs een prijs gewonnen. Er zou een modus gevonden moeten worden waarbij de presentator achter een desk kan zitten en je toch die mooie schermen in volle glorie kunt zien. Overigens heeft de NOS laat ingezet met wandelende presentaties. Al vele jaren eerder zag je het opkomen bij buitenlandse nieuwszenders als het Britse Channel Five. Daar liepen de nieuwslezers al in 1997 rondjes door de studio. In 2007 (!) kwamen ze er echter op terug omdat inmiddels heel veel andere nieuwszenders het ook deden en zij vonden dat zittend voorlezen toch rustiger is en consequenter in lijn met hun andere programma's. Toen het NOS achtuurjournaal besloot door de studio te gaan lopen, was Channel Five dus al vijf jaar eerder weer gaan zitten. En wij staan nog steeds. Waarom toch?

De tekst gaat onder de foto verder.

Eugenie Herlaar en Frits Thors presenteren het NTS journaal dat in 1956 voor het eerst verschijnt. @ Omroep MAX

Het lijkt iets lager

Toevallig zag ik onlangs dat de hakken onder de schoenen van Astrid Kersseboom iets minder hoog leken. Gelukkig, hoewel ze dan wel weer ongemakkelijk stond omdat ze in een pak was gehesen met één knoop die kennelijk per se dicht moest waardoor ze in het kledingstuk leek te hangen. Kun je makkelijker je benen bewegen, zitten je armen weer vast.

Overigens lijken tv-stylistes vaker moeite te hebben met het aankleden van een beetje voluptueuzer vrouwen, vinden ook de kenners. Niet ieder vrouwenbeen wordt sierlijker van schoenen met hele hoge hakken. En als Willemijn Hoebert de slotact vormt met de weersverwachting, niet gekleed maar verkleed, dan kun je alleen maar hopen: morgen beter. En dat geldt niet alleen voor het weer.


20 augustus 2021

Media Inside zou gebaat zijn bij iets meer schuring

Ergens diep verstopt in de catacomben van het Mediapark in Hilversum bevindt zich, stel ik me zo voor, een geheim laboratorium waar nieuwe programma’s en formats worden bedacht, ontwikkeld en getest.

Door Jeroen Bootsman - Televisiewetenschappers gaan met ideeën aan de slag in de hoop het bestaansrecht van de NPO doorlopend te blijven bewijzen én nieuwe kijkcijferkanonnen op de buis te brengen. In de fase waarin het kaf van het koren wordt gescheiden, blijkt de meeste inspiratie een doodgeboren kindje. En dan is het nog maar afwachten of een programma een (kijkcijfer)succes is. De lijst ‘mislukte’ programma’s is inmiddels langer dan het aantal incidenten waaraan Mark Rutte geen actieve herinneringen bewaart.

De tekst gaat onder de foto verder.

Marcel van Roosmalen en Gijs Groenteman. @ BNNVARA

NPO en programma's over mediazaken

Het lukt de NPO maar niet om een succesvol en langdurig programma over mediazaken op te zetten, net zoals dat met boeken ook maar niet van de grond wil komen. En toen was daar ineens Media Inside. De opzet is simpel, maar het werkt wel. Gijs Groenteman met een geaffecteerd en lijzig stemgeluid versus ironische mopperaar Marcel van Roosmalen, een doorontwikkeling van het concept Maarten van Rossem, maar dan met een snufje meer humor.

Een inkijkje bij wel of niet opkomende mediafenomenen

De heren hebben een chemie van het droogkloterige soort. Of de keuze voor twee, elke week andere gasten een gelukkige is, valt te betwijfelen. Ze zitten naast elkaar, tussen de presentatoren in en lijken met hun vaak wat zouteloos aandoende bijdragen haast letterlijk een barrière te vormen. Waardoor net dat ietsje meer, dat je als kijker op het puntje van je stoel doet zitten, te weinig van de grond komt. Evengoed was het inkijkje dat Talitha Muusse bood op de redactieperikelen bij OP1 wel een openbaring. De ‘analyse’ van BBB-politica Caroline van der Plas als opkomend mediafenomeen was dan weer wat al te voor de hand liggend. Wel leuk was dat een programma dat het vooral lijkt te moeten hebben van een persiflage op ongemakkelijkheid, een gênante situatie uit een ander programma te berde bracht.

Een glimlach op het gezicht, dat wel

Media Inside weet de onderwerpen op een genoeglijke, knusse manier te presenteren. Gezellig gebabbel, een concept dat we inmiddels van talloze programma’s kennen, maar Groenteman en Van Roosmalen maken het uiterst genietbaar en toveren veertig minuten lang een glimlach op het gezicht. Maar de schaterlach? Die blijft vooralsnog uit.

Media Inside elke vrijdag rond 21.25 uur op NPO3


18 augustus 2021

Dicte bingewatchen is kauwgom voor de ogen

Veel mensen zijn dol op misdaadseries uit Scandinavië. Als ik moet kiezen tussen series uit het Scandinavië of het Verenigd Koninkrijk, zou ik altijd voor de laatste zijn gegaan. Scadinavische series vallen me dikwijls tegen. Het acteerwerk is vaak bedachtzaam (lees: langzaam) en serieus, er wordt veel ingezoomd op zorgelijke gezichten en er schijnt ook altijd veel te moeten worden gespeeld in het aardedonker, of het nu buiten is zonder maanlicht of binnen bij een 15 Watt-peertje. Maar toen was Dicte daar!

De tekst gaat onder de foto verder.

In de serie Dicte zie je vaak tussenshots van Aarhus en dan met name dit bijzondere gebouw. Het is het AaRos kunstmuseum met bovenop het dak een regenboogkleurige wandelring. @ WikiCommons

Dicte speelt zich af in Jutland

Dicte gooit veel van mijn vooroordelen overhoop. De serie is nog steeds niet heel erg snel, maar wel relaxed om naar te kijken. De verhaallijn speelt zich voornamelijk af in Jutland, de prachtige streek die bij Denemarken hoort. In twee afleveringen is het verhaaltje klaar en zo zijn er drie seizoenen gemaakt, waarbij gezegd moet worden dat ik het na die allerlaatste aflevering welletjes vond. In Denemarken ging niet bij iedereen een gejuich op toen de serie verscheen (2013), maar hij was toch altijd goed voor zo'n 1,2 miljoen kijkers en dat lijkt me op een bevolking van ruim 8,6 miljoen niet verkeerd. De casting van Iben Hjejle voor de rol van Dicte had niet beter kunnen zijn. Nu dan, het verhaal.

De tekst gaat onder de foto verder.

Lars Brygmann speelt een prachtige rol als rechercheur John Wagner. @ WikiCommons

Een mooie rol voor Lars Brygmann

Dicte Svendsen is misdaadjournalist bij een Deense krant. Ze verhuist met haar tienerdochter naar Aarhus (dat echt bestaat) en raakt op vaak wonderbaarlijke wijze betrokken bij misdaden. Ze loopt bij het oplossen ervan vaak voor de voeten van rechercheur John Wagner, schitterend gespeeld door Lars Brygmann.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Het huis dat in de serie de woning is van Dicte Svendsen. @ WikiCommons

Iedereen welkom bij Dicte

Geen donkere buitenopnamen deze keer, maar we zien vaak het schattige Scandinavische huisje van Dicte aan de rand van Aarhus, waar iedereen welkom is in de gezellige woonkamer vol lichte Ikea-meubels, waar wordt geslapen onder zachte dekbedden en waar in de winter niemand naar buiten gaat zonder een gebreide muts op.

De serie is gebaseerd op de boeken van Elsebeth Egholm. In Nederland zijn haar boeken geen bestsellers, maar in Denemarken is Egholm heel bekend. Behalve misdaadromans schreef ze ook de televisieserie Those Who Kill, enorm goed bekeken in Denemarken. De tweede serie werd in Nederland uitgezonden in 2019 op NPO3.

Soms tikje irritant impulsief

De verfrissende Dicte is lekker chaotisch en soms een tikje irritant impulsief, ingrediënten die werken als kauwgom voor de ogen. De verhalen zijn simpel: in de directe omgeving van Dicte wordt een misdaad gepleegd, de politie gaat ermee aan de slag en Dicte kan het niet laten zich ermee te bemoeien, waardoor ze vaak primeurs heeft voor haar krant en zichzelf meestal in de nesten werkt. En schrik niet: er is heel soms zelfs wat Scandinavische humor in verwerkt. Een nadeel is wel dat ik er geen woord van versta. Ik moet het van de ondertiteling hebben. Bij Engelse series kan ik gemakkelijk ondertussen naar de keuken lopen om iets uit de koelkast te snaaien. Bij Dicte weet ik dus niet of ik dan misschien een van die zeldzame grappen misloop.