Hier gaat Caty het vandaag eens fijn over hebben

Lees even mee:


 

20 september 2021

Ook de koi ontkomt niet aan COVID19

Eén ding vergeet ik nooit meer: een koi is een koi, een karper is een karper en een koikarper is eigenlijk een dubbelop naam. Verder weet ik er bar weinig van, maar dat geldt niet voor Ruud Besems en zijn vrienden, want die zijn helemaal into de koi.

De tekst gaat onder de foto verder.

Drie verschillende koi uit dezelfde afmetingsgroep. @ Pieter Heurter

Coronaregels in de koiwereld

Op de website van Ruud Besems kun je van alles lezen over zijn koi hobby en het jureren van wedstrijden die over de hele wereld gehouden worden. Pieter Heurter schreef een stuk op de site van Ruud over hoe de coronaregels ook de koiwereld in de greep had en wat dat voor hem als jurybegeleider betekent.

Trouwens, websitebaas Ruud Besems schrijft binnenkort op zijn site nog veel meer artikelen voor zowel de gevorderde koi hobbyist als voor beginners en totale dummies. En dat zijn er meer dan je denkt. Geeft niks, hou gewoon zijn site in de gaten en er gaat een hele (Japanse) wereld voor je open.

Lees hier het artikel dat Pieter Heurter schreef.


17 september 2021

Doodskist in Winkelmandje en ga naar Afrekenen

Werkelijk álles is online te koop. Zelfs je doodskist. Gratis verzenden boven 75 euro en, ook ideaal, gratis retourneren.

Dat de mensheid een verzameling is van behoorlijk vervuilende schepsels, is geen nieuws. Alleen al onze aanwezigheid op aarde is een aanslag op het milieu. Maar wist je dat we het milieu eveneens behoorlijk belasten als we dood zijn? Daar heeft Bob Hendrikx iets op gevonden.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

De Loop Living Cocoon in een bos @ Loop of Life

De Loop Living Cocoon

Er bestaat zoiets als een 'levende doodskist'. Dat is een kist die gemaakt is van paddenstoeldraden, plantenwortels en bomenwortels. Die organische materialen bij elkaar heet mycelium. Bob Hendrikx is biodesigner en uitvinder van de Loop Living Cocoon, een organische doodskist van mycelium die hij ontwikkelde samen met de TU Delft en Naturalis. Inmiddels zijn er al meer dan honderd mensen begraven in zo'n kist en nu is er een fabriek van geopend.

Je bent echt helemaal weg

De gebruikelijke manier van begraven doet een aanslag op de grond omdat zowel de lichamen als de doodskisten stoffen bevatten die milieuvervuilend zijn. Eenmaal begraven in de Loop Living Cocoon is dat niet meer van toepassing. De mycelium maakt zelfs de grond schoon zodat na de begrafenis bestaande planten beter groeien want de giftige stoffen zijn door de paddenstoelendraden opgeruimd. In zo'n anderhalve maand is de kist afgebroken en het duurt zo'n drie jaar voordat het lichaam is gecomposteerd en je echt helemaal weg bent.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Begrafenis en doodskisten zoals we die kennen bij traditionele begrafenissen. @ stock

Je doodskist online bestellen

Omdat tegenwoordig werkelijk alles online te bestellen is, kun je dus zo'n kist zelf heel eenvoudig bestellen. Goed gesorteerde begrafenisondernemingen bieden hem aan in hun webwinkel. Ze kosten tussen de 1500 en 1700 euro. Thuisbezorgen kan even een dingetje zijn, want er zijn begrafenisondernemers die vragen of iemand kan helpen de kist naar binnen te dragen. Maar goed, dat kan ook gevraagd worden bij het bezorgen van je nieuwe bankstel.

Een doodskist bestellen op dezelfde manier als een spijkerbroek of je boodschappen, is misschien even wennen. Dat er naast de afbeelding van de doodskist een knop is met In Winkelwagen, is wat banaal maar bewijst wel hoe de dood bij het leven hoort. Er zal echter een groep mensen zijn die vindt dat deze manier van In Winkelwagen afbreuk doet aan de eerbied waarmee de dood is omgeven. Voor wie graag alles tot de laatste snik in eigen hand wil houden moet dit een uitkomst zijn. Ga naar Afrekenen.


14 september 2021

Van koeien met een eigen toilet tot scheldende eenden

Dierenonderzoeken zijn de laatste tijd vaak in het nieuws en de resultaten tuimelen over elkaar heen. Van zindelijk gemaakte koeien tot pratende eenden.

Wie de eendjes gaat voeren (geen brood!) verwacht hooguit wat gekwaak terug. Zo'n eend zal je vanuit de vijver echt niet bedanken voor de maaltijd en vragen of je morgen weer komt. Toch deed de Leidse hoogleraar Carel ten Cate een opmerkelijke ontdekking. De Australische muskuseend kan namelijk praten!

De tekst gaat onder de foto verder.

De Australische muskuseend wordt ook wel lobeend genoemd. @ J.J. Harrison

Het lijkt wel een papegaai

Nou ja, praten is wellicht wat veel eer, want de eend geeft geen antwoord als je een vraag stelt. Maar hij kan wel geluiden imiteren. Dat kennen we bijvoorbeeld ook van de papegaai en andere vogels die geluiden kunnen nabootsen uit hun omgeving. Tot zo ver niks nieuws, maar dat een eend zoiets kan is wel bijzonder.

De hoogleraar ontdekte de 'pratende' muskuseend tijdens zijn studie. De bewuste eend is in 1987 bij mensen grootgebracht en heeft geleerd 'you bloody fool' te zeggen. Niet bepaald de fraaiste zin als je voor het eerst gaat spreken, maar apart is het wel. De eend kan ook andere geluiden nadoen zoals dat van een dichtslaande deur.

Uit Duitsland komen berichten over koeien die naar het toilet gaan

Een ander bijzonder bericht is dat Duitse biologen leren om koeien 'naar het toilet' te gaan. En dat schijnt bij kalfjes heel aardig te lukken. Even een fris weetje: als urine van koeien en hun poep bij elkaar komen ontstaat er ammoniak. Die wordt in de bodem omgezet in het beruchte stikstofoxide. Zodoende vroegen ze zich in Duitsland af: zou je een koe zindelijk kunnen maken?

Het koeienonderzoek heeft een positieve uitkomst. Gebleken is dat kalveren zelfs eerder zindelijk zijn dan peuters. De onderzoekers leerden kalveren hun behoefte te doen in een speciale hoek van de stal. Na afloop kregen ze een lekker hapje. De kalveren, niet de onderzoekers. De kalfjes hadden het snel door. Na een paar weken training, waarbij ze onder meer ook leerden hun plas op te houden, waren elf van de zestien kalfjes zindelijk en zijn de onderzoekers hoopvol over de vijf achterblijvers.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Wo ist die toilette?

Het lijkt vooralsnog niet aannemelijk dat er kruisbestuiving plaatsvindt in de onderzoeken. De kans dat de Leidse hoogleraar ontdekt dat de Duitse kalveren 'wo ist die toilette?' vragen, lijkt dus klein. Ook de kans dat je de pratende muskuseend hier in Nederland tegenkomst, is niet groot. De eend leeft in het zuiden van Australië en Tasmanië. Mocht u echter plotseling: 'jij verdomde dwaas' horen roepen, kijk dan toch maar eens even in de sloot. Het kan misschien wel een woerd op taalles zijn.


06 september 2021

Naar het museum op doktersrecept

Soms komt er een bericht voorbij dat in eerste instantie nergens op lijkt te slaan, maar bij nogmaals lezen toch zo gek nog niet is.

Nog voordat corona het vaakst gebezigde woord van het jaar werd, maakten de Canadezen zich al zorgen om het mentale welzijn van de medemens. Corona heeft de geestelijke volksgezondheid geen voorspoed gebracht. Wat we nu weten is dat het lijkt alsof de pandemie vooral jongeren somberder maakt. Er zijn ook veel mensen die gebukt gaan onder stress, een burn-out en andere psychische problemen. De uitkomst van het onderzoek van de Canadese wetenschappers, dat al in 2018 werd uitgevoerd, kan ook voor Nederland heilzaam zijn. De Belgen zijn er al mee aan de slag gegaan.

De tekst gaat onder de foto verder.

Montreal Museum of Fine Arts. @ Thomas Ledl

Op doktersrecept naar het museum

Je kunt namelijk in Canada, en nu dus ook in Brussel, op doktersrecept naar een museum. Ja, echt waar. De Canadese onderzoekers hebben bewezen dat museumbezoek goed is voor de geestelijke volksgezondheid. Nou, dat wilden ze in Brussel weleens zien en dus draait daar een test van drie maanden. De stresskliniek van een ziekenhuis en een paar andere instellingen kunnen gratis het Brusselse stadsmuseum bezoeken, zowel individueel begeleid als in een groepje. Eind van dit jaar vindt de evaluatie plaats.

De tekst gaat onder de foto verder.

Het omstreden toegangshek van het Dordrechts Museum in de jaren 1960 (l) en nu. @ Regionaal Archief Dordrecht en Dordrechts Museum

Zou dat ook iets voor Dordtenaren zijn?

Nu hebben wij in Dordrecht een museum dat een aantal stadgenoten juist stress bezorgt. Nou ja, niet het museum zelf, maar er is wel 'gedoe'. Dat zit namelijk zo. In het kader van een kunstproject zou er volgende maand een nagebouwd houten schip door de stad gesjouwd worden. De tocht moest eindigen in de monumentale tuin van het Dordrechts Museum. Daar wordt het schip neergevlijd, maar niet nadat het door de monumentale stenen tuinmuur zou gaan. Om dit mogelijk te maken moet een deel van die muur worden afgebroken. Dat stuk zouden ze bewaren en jaren later weer terugplaatsen. Het omstreden plan is vooralsnog uitgesteld tot begin volgend jaar.

Ik weet niet of de behandelend arts verplicht is het recept uit te schrijven voor een museum in de woonplaats van de patiënt. De dokters op het eiland van Dordrecht doen er namelijk goed aan om een recept uit te schrijven voor een een museumbezoek elders. Inclusief boottochtje.


02 september 2021

Wat van ver komt is lekker: bepaalt de gemeente straks hoe dicht bij jouw huis een snackbar zit?

Gemeenten willen mogelijkheden hebben om snackbars te weren. Is het een goed idee als jouw gemeente het lastiger maakt om dicht bij huis een hamburger te eten?

Het spreekwoord Wat van ver komt is lekker, gaat waarschijnlijk letterlijk gelden als het aan Ede en de vier grote gemeenten ligt. Het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft de kaart van Nederland ingekleurd met snackbardichtheid. En daar schrok ik wel van.

De tekst gaat onder het kaartje verder.

Dordrecht als zwarte vlek op de kaart omdat er binnen 1 kilometer van je huis 9 cafetaria's zitten en je maar 600 meter van je huis hoeft te lopen om er eentje tegen te komen. @ bron CBS

Gewoon in het straatbeeld

Je bent, vooral in steden zoals mijn woonplaats Dordrecht, zo gewend aan al die snackbars, dat het helemaal gewoon is geworden in het straatbeeld. Dat is niet goed, vinden een aantal gemeenten. Het wordt inwoners veel te gemakkelijk gemaakt om ongezond te eten, menen zij. Want als je een vette hap eenvoudig om de hoek van je huis kunt halen, dan doe je dat dus ook. Althans, dat doen kennelijk veel mensen. Die gemeenten willen wat doen aan het overgewicht van hun inwoners en zoeken naar juridische mogelijkheden om de vette hap uit je buurt te houden. Dat zou bijvoorbeeld kunnen met een wijziging in de Omgevingswet of Warenwet.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft alle cafetaria's van Nederland in kaart gebracht. En wat blijkt? Gemiddeld zijn er in Nederland binnen een straal van 1 kilometer ruim 7 cafetaria's. Dat zijn er 2 meer dan in 2008. Amsterdam spant de kroon. De gemiddelde Amsterdammer kan binnen 1 kilometer van zijn huis kiezen uit maar liefst 28 cafetaria's. Voor iedere Nederlander is binnen 800 meter een cafetaria in de buurt.

De tekst gaat onder de foto verder.

Dat bepaal ik zelf wel

Gemeenten hebben op dit moment niet zoveel middelen om de vette hapzaken hard af te wijzen. Ze proberen het wel, maar moeten zich dan beroepen op redenen als 'voldoende variatie in het winkelaanbod'. Universitair hoofddocent aan de UvA Anniek de Ruijter zegt in een interview met RTL Nieuws dat het een politiek ingewikkelde keuze is als gemeenten in feite gaan bepalen wat mensen eten. Zij geeft aan dat je je af kunt vragen hoe ver de individuele vrijheid gaat ten opzichte van de publieke taak. Of, omgedraaid: is overgewicht nog wel individuele verantwoordelijkheid?

Ik vind het een interessant vraagstuk. Hoe ver kan zoiets gaan? Vallen banketbakkers, tearooms en chocoladewinkels ook in de gevarenzone? En een slijterij? Het ministerie van Volksgezondheid, Wetenschap en Sport liet aan RTL weten samen met gemeenten te gaan kijken wat er allemaal mogelijk is om de voedselomgeving gezonder te maken. Ook kijken ze of er dan meer bevoegdheden nodig zijn. Lees hier het hele artikel.


30 augustus 2021

Akker, sloot, boerderij

Een persfotograaf die het wapen van een agent afpakt en de halve straat onder vuur neemt. In een andere straat een explosie bij een huis. Een massale vechtpartij in de stad. Het gebeurt allemaal in Dordrecht terwijl ik in het platte Friesland ben.

Bevangen door coronalanderigheid

Vanwege corona schuiven we de vakantie (weer) een jaar door. Tegen die tijd maar eens kijken welke variant dan weer opduikt. Omdat het eiland van Dordrecht nog niet eens 100 vierkante kilometer groot is, kennen we er als coronathuisblijvers inmiddels iedere scheefliggende stoeptegel. We raakten bevangen door coronalanderigheid en kregen die niet meer onder controle. Dus hup-van-het-eiland-af en een frisse neus halen in Friesland.

De waterpoort van Sneek. @ stock

Een wijde cirkel om Sneek

Had nou niemand kunnen waarschuwen dat het daar nóg erger is? We hotelden in Sneek en bezochten dorpen en stadjes in een wijde cirkel rondom onze tijdelijke thuisbasis. Maar jongens, nee echt, wat is Friesland toch plat. Er zijn stukken plattigheid met een boerderij, gescheiden door een sloot. Akker, sloot, boerderij, koeien, molen, akker, sloot, boerderij, koeien... hé, een dorp. Huizen, straatje, bakker, slager, Jumbo. En dan weer akker, sloot, boerderij...

Je kan drie kwartier autorijden zonder een mens te zien. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik dat fijn vind. Wel ontdekte ik dat ik extreem depressief zou worden als ik in zo'n straatje zou moeten wonen waar de rest van de dag zou worden nagepraat als er een vreemde auto doorheen zou rijden. Dordrecht mocht me dan gaan vervelen, in Friesland zou ik niet opknappen.

Wildwest in Dordrecht

En dan stromen er in het platte Friesland ineens berichten mijn telefoon binnen die me verbijsteren. Wildwesttoestanden in het verre Dordrecht. Er gebeurde in drie dagen meer dan in drie jaar. Ook in omliggende gemeenten piekt de criminaliteit. AD De Dordtenaar heeft update na update van allerlei bizarre gebeurtenissen in de Drechtsteden.

Toen we hup-van-het-eiland-af gingen had ik het idee dat voorgoed verhuizen naar een andere omgeving misschien wel een goed idee zou zijn als volgende stap. En dat gevoel groeide als die Dordtse drama's zouden toenemen. Maar na een paar dagen zijn we weer terug van weggeweest en ik weet nu: akker, sloot, boerderij gaat hem ook niet worden.


20 augustus 2021

Volkswagen en curryworst gaan scheiden

Soms zijn er huwelijken waarvan je je afvraagt hoe ze elkaar ooit hebben gevonden.

Het huwelijk tussen Volkswagen en curryworst is er zo eentje. Maar daaraan komt nu, na bijna vijftig jaar, een einde. Curryworst verlaat het huis. Van de 84 jaar dat het Duitse automerk Volkswagen bestaat, kon je er in de kantine bijna vijftig jaar lang heerlijke curryworst eten. Het huwelijk bracht zelfs een prachtige nakomeling: Volkswagen Ketchup. De worsten werden ook gegeten buiten de kantinemuren van Wolfsburg. Met jaarlijks meer dan zes miljoen exemplaren verkocht Volkswagen meer curryworsten dan auto's. De lekkernijen hebben in de Volkswagenfabriek zelfs een eigen onderdelennummer: artikel 199.398.500 A. Het onderdeel is helaas niet te bestellen bij Nederlandse VW-dealers.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

De Volkswagenfabriek in Wolfsburg Duitsland. @ stock

Volkswagen curryworst stationcar

De VW curryworsten zijn in Duitsland in twee versies te koop: de gewone van 12,5 centimeter lengte en een versie die twee keer zo lang is. Zeg maar een soort 'curryworst stationcar'. Medewerkers van Volkswagen konden dus bijna vijftig jaar lang genieten van een lunch met curryworst die gemaakt werd door slagers in dienst van Volkswagen met een eigen worstmakerij. Veel kopers van een Volkswagen kregen bij het afleveren van hun nieuwe auto een curryworstenpakket cadeau. De Volkswagen Ketchup is goed voor jaarlijks ruim een half miljoen kilo saus. De ingrediënten voor de worst komen uit de regio en het varkensvlees heeft maar twintig procent vet, terwijl veel andere curryworsten meer dan het dubbele bevatten.

De tekst gaat onder de foto verder.

Volkswagen gaat verduurzamen

Maar nu komt aan dit bijzondere huwelijk tussen Volkswagen en curryworst een einde want de kantine in Wolfsburg wordt helemaal vleesvrij. Het bedrijf wil verduurzamen en zegt dat veel medewerkers achter de beslissing staan om minder vlees aan te bieden in de kantine. Er is wel troost voor de diehardfans want aan de overkant van de straat is een winkeltje waar ze de curryworsten nog verkopen en ook online zijn er een aantal webshops die de Volkswagen curryworst aanbieden.


30 december 2016

Lijstjestijd

Wat een verrassing. Ik heb het afgelopen jaar geen boek geschreven, nou ja, het Dordrechts Winterboek heb ik samengesteld en ook verbindende teksten geschreven alsmede de receptenrubriek voor mijn rekening genomen, maar dat zie ik allemaal meer als een project dan een boek van mijn hand.

Toch was ik heel verrast in de Boeken Top 15 bij Vos & van der Leer nog een boek van mij terug te vinden. Het vijfde deel uit de Rick Benson-serie staat op de elfde plaats: Hoge bomen in Stadspolders. Het boek van vorig jaar heeft het dit jaar dus nog goed gedaan. Leuk om dat te zien. Overigens staat het Dordrechts Winterboek op de vijfde plaats en dat vind ik ook geweldig.


28 december 2016

Aan het werk met Teus voor het werk van Teus

Onlangs was ik op bezoek bij Teus Zantman voor een interview over zijn werk. Teus tekent stadsgezichten en dat zijn niet zomaar tekeningetjes. Met uiterste precisie en overgoten met een beetje abstractie heeft hij een heel eigen stijl ontwikkeld.

De tekeningen van Teus hangen niet alleen aan de muur, ze worden ook gedrukt op papieren placemats die worden gebruikt in restaurants. Duizenden mensen hebben gegeten van een bord dat op een placemat van Teus stond. Zijn vrouw Anja maakte deze foto toen ik Teus had gefotografeerd.


27 mei 2016

In het nieuws: Twittercop-duo geeft lezing over boek

Twitter, Snapchat, Instagram, Facebook – van alle politieagenten in Nederland is Dirk-Jan Grootenboer er het vaakst te vinden. Hij vindt er waardevolle informatie over lopende zaken. En hij geeft er mensen een uniek inkijkje in zijn werk. Vorig jaar schreef Caty Groen een boek over hem. Donderdag geven ze samen een presentatie in De Gravin in Dubbeldam.

Door: Jan Pieter Rottier

Dordrecht | In zijn rolstoel was de zwakbegaafde jongen er vandoor gegaan. Het was winter, en behoorlijk koud. Alleen een t-shirtje had hij aan. Gelijk nadat Dirk-Jan over zijn vermissing hoorde, stuurde hij er een tweetje uit. “Volgers gingen spontaan de straat op, en zochten mee”, zegt Grootenboer. “Ze hielden me steeds op de hoogte, en zo hebben we hem gevonden.”

Een aantal jaar geleden gebeurde dit, en het is voor Grootenboer hét bewijs van de kracht van sociale media. Hij zit dagelijks op Twitter, Snapchat, Instagram en Facebook – meer dan welke agent in Nederland ook. Hij laat er zien wat hij meemaakt, en geeft zo het grote instituut politie een persoonlijk gezicht. En hij vindt belangrijke informatie over bijvoorbeeld inbraken of vermissingen. Grootenboer is inmiddels zo’n expert, dat hij collega’s in heel Nederland voorlichting geeft en zelfs een wekelijkse rubriek op Q-Music heeft.

Twittercop in Dordrecht.

Eind vorig jaar schreef Caty Groen een boek over hem: Twittercop in Dordrecht. Over dat boek komen Groen en Grootenboer donderdag alles vertellen in De Gravin. Ze vonden elkaar heel toevallig. Groen was bezig met haar serie over Rick Benson, een fictieve rechercheur op het politiebureau aan de Groenmarkt. Grootenboer, die toen als rechercheur aan de Groenmarkt werkte, stelde voor om een keer kennis te maken. Hij wilde ook ooit een keer een boek maken – een bundeling van de columns die hij voor iDordt schreef.

“Een bundeling van de columns alleen vonden we een beetje saai”, zegt Groen. “Daarom hebben we het aangevuld met interviews met bijvoorbeeld zijn tweelingbroer, die ook agent is, en met zijn moeder. Er staan ook reportages in – een half jaar lang ben ik meegegaan met dag-, avond-, nacht- en weekenddiensten.’’

Zo lang een schrijver in hun midden, dat vonden Grootenboers collega’s lastig. “Ze zeiden tegen mij ‘moeten we nou op onze woorden letten?’”, vertelt hij. “Gelukkig had ik direct toestemming van de hoogte politieman van de eenheid Rotterdam.” Zijn posts op sociale media vinden sommige collega’s ook te ver gaan, zegt hij. “De politie is niet makkelijk met openheid.

En ik kleur wel buiten de lijntjes – maar dat moet soms ook.”

Bij de politie valt die openheid niet altijd goed, bij de lezers wel. Op het boek kreeg hij veel enthousiaste reacties. “Sommige verhalen kwamen heel dichtbij lezers. Het gaf ze een eye-opener, of voelden zich getroost.”


05 januari 2016

Met stip...

Aan het einde van het jaar, lijstjestijd, kwam ook boekhandel Vos & van der Leer met een lijstje van hun twintig best verkochte boeken in 2015. Daar stonden verrassingen in waar ik heel blij mee ben en soms ook wel wat verbaasd door was.

Zo is het natuurlijk geweldig dat 'Anders nog iets?' op nummer 1 staat. Maar dat Dordrecht, stad in oorlogstijd op de tweede plaats staat, had ik niet verwacht. Ook een vijfde plaats voor Hoge bomen in Stadspolders was een complete verrassing. Het boek is nog maar een paar weken uit!

Verder is het leuk om te zien dat 'Blijf Maar!', het eerste deel over verdwenen winkels in Dordrecht nog steeds in de top 20 te vinden is, op de voet gevolgd door Twittercop in Dordrecht. Reuzetrots ben ik dat dit boek over politieagent Dirk-Jan Grootenboer ook zo goed is ontvangen. Alle kopers van deze boeken: bedankt!


13 december 2015

Fan geeft boek Twittercop in Dordrecht aan Gordon

Op de sociale media duikt zaterdagavond een foto op van een breedlachende Gordon die mijn boek vasthoudt. Binnen een mum van tijd wordt het bericht talloze malen gedeeld en geliked. Anouschka van Corler, niet alleen groot fan van Gordon maar ook van hoofdagent Dirk-Jan Grootenboer, had direct na het uitkomen van het boek Twittercop in Dordrecht al bezworen dat ze ‘hoe dan ook’ zou zorgen dat Gordon een exemplaar zou krijgen.

Dat is haar dus kennelijk gelukt. Op de Gordon-manier had de BN-er aan Anouschka gevraagd of er ook leuke agenten in het boek staan. Hopelijk kijkt hij niet alleen de plaatjes, maar leest hij ook de tekst. Daar heb ik namelijk erg mijn best op gedaan.

Lees hier het hele artikel dat bij AD/De Dordtenaar verscheen.


10 december 2015

Blij met Rick

Sinterklaas heeft dit nieuw uitgekomen vijfde deel uit de Rick Benson-serie vaak gekocht om cadeau te doen en dat is natuurlijk heel leuk. Nog leuker is om te ontdekken dat er inmiddels veel echte Rick Benson-fans zijn die me vermanend toespreken niet meer zo lang te wachten met het schrijven van een volgend deel en ook zijn er lezers die uitgebreid met mij willen doornemen welke Dordtse wijken nog een rol moeten spelen in de volgende boeken.

Hopelijk doet de uitgeverij nog een keer een verzoek voor een volgend deel en dan beloof ik alle suggesties in overweging te nemen. Overigens zijn alle delen uit de Rick Benson-serie afzonderlijk van elkaar te lezen. Natuurlijk hoop ik dat de kerstman ook de weg weet naar de boekhandel!


21 maart 2015

Fietsen leren bij de fietsenwinkel

Over precies een week verschijnt ‘Anders nog iets?’, het tweede deel van ‘Blijf Maar!’ over verdwenen winkels in Dordrecht. Ook in dit tweede deel staan weer veel leuke foto’s. Zoals deze.

Dirk Wulfse startte in 1895 een rijwielhandel op de hoek van de Cornelis de Wittstraat en de Spuiweg. En als je er een fiets kocht, dan leerde mijnheer Wulfse je ook fietsen. Fietsen werd in die tijd hip en de notabelen van de stad wilden graag een fiets hebben, maar wilden het wel op een beetje deftige manier leren.

Achter zijn rijwielhandel was het Beverwijcksplein en niet zelden zag je daar een deftige dame of heer rondjes fietsen rond de fontein met Dirk Wulfse, ook op een fiets, voorop.

Overigens staat op deze foto zijn zoon Simon die zijn dochter leert fietsen en een rondje maakt door de Grotekerksbuurt.


31 december 2014

Geweldig die eindejaarslijstjes

Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel die eindejaarslijstjes. Wat was het mooiste liedje, het meest unieke woord, de beste politicus, de leukste stofzuiger, het lekkerste toetje, het beste tv-programma, de mooiste actrice, de lekkerste wijn, de beste oliebol.

Alles draait aan het einde van het jaar om cijfers en natuurlijk de nummer 1. En vaak is het zo dat ik degene die niet in zo’n lijstje staat genoemd juist het beste vind, al was het alleen maar om het stiekem niet eens te zijn met ‘de massa’.Sinds vanmorgen is mijn mening compleet veranderd.

Dankzij idordt.nl heb ik plotseling een totaal andere kijk op lijstjes.


27 november 2014

Pop up market met Supersintcadeaus

Afgelopen zomer was het Dordtse Beverwijcksplein de idyllische plek voor een maandelijkse Pop Up Market. Kraampjes vol leuke artikelen, een gezellig terras en fijne muziek. Zondag 30 november is er een extra Pop Up Market en namens boekhandel Vos & van der Leer sta ik die middag ook in een kraampje om leuke sinterklaascadeautjes te verkopen voor een schijntje!

Wat dacht u van het Dordt Spel? Normaal 22,50 euro maar alleen deze zondagmiddag voor de spotprijs van 15 euro! En dan natuurlijk alle vier tot nu toe verschenen deeltjes uit de serie Dordtse detectives met rechercheur Rick Benson in de hoofdrol:

Nog een laatste tip voor iedereen die een goed huwelijk heeft of het graag wilt hebben: Van het humoristische boekje ‘Trouwen doe je niet alleen’ kun je een geweldige surprise maken! Zondagmiddag te koop voor slechts een paar euri. Kom ook naar de Pop Up Market.

Zondag 30 november 2014 van 12.00 – 17.00 uur op het Beverwijcksplein in Dordrecht


10 augustus 2014

Tweede winkelboek in de maak

Deze weken ben ik volop bezig met interviewen voor het tweede winkelboek. De opvolger van ‘Blijf Maar!’ verdwenen winkels in Dordrecht, de jaren 50 en 60, krijgt een waardige opvolger.

Ik heb op dit moment een stuk of vijftien gesprekken achter de rug en er zijn tot nu toe ruim zeventig aanmeldingen van oud-winkeliers, familie van winkeliers en mensen die in een verdwenen Dordtse winkel hebben gewerkt.

Niet alle zeventig aanmeldingen komen in dit tweede deel omdat er soms winkels worden aangemeld door derden die mij attent maken op verdwenen zaken, maar er zelf niets over kunnen vertellen behalve het doorgeven van het adres. Het gaat me juist om het verhaal áchter de winkeldeur, inclusief foto’s en bonnetjes en leuke advertenties en zo.

De sluitingsdatum voor het aanmelden van een verdwenen Dordtse winkel eind van deze maand. Heeft u een verhaal en beeldmateriaal, meld u dan nog snel even aan met het aanmeldingsformulier bij boekhandel Vos & van der Leer in Dordrecht. Misschien kom ik dan wel bij u langs!


07 juli 2014

De 19e Dordtse boekenmarkt...

De negentiende editie van de Dordtse boekenmarkt trok gisteren minder publiek. Volgens AD/De Dordtenaar kwamen er zo’n tienduizend mensen minder dan vorig jaar snuffelen in oude, zo goed als oude, bijna nieuwe en nieuwe boeken. Misschien was de late tv-uitzending van het WK-voetbal er de oorzaak van dat er minder mensen waren en de hele markt ook wat langzaam ‘op stoom’ kwam.
Pal voor de deur van boekhandel Vos & van der Leer waren maar liefst drie kramen gevuld met honderden leuke boeken. Ik mocht in een van die kramen Dordtse producties laten zien. Niet alleen die van mezelf, maar ook van andere auteurs die over Dordrecht hebben geschreven.

Het boek ‘Blijf Maar!’

De verdwenen winkels in Dordrecht zorgde voor veel verhalen aan de kraam. Talloze mensen hebben het boek in hun bezit en ik begreep dat er reikhalzend wordt uitgezien naar het tweede deel dat half november verschijnt.

Opmerkelijk was het grote aantal fans van Rick Benson. De fictieve Dordtse rechercheur spreekt bij velen tot de verbeelding en heel vaak werd vanuit de kraam gewezen naar de hoek van het Scheffersplein waar Rick Benson in een appartement woont boven stripwinkel Sjors. Nou ja, in mijn verbeelding dan.

Geen raadsels op de Dordtse kermis?

Eén van de twee dienstdoende échte agenten die langs de kraam kwamen lopen, wierp een blik op de Rick Benson-serie. Hij las hardop de titel Raadsels op de Dordtse kermis en zei: ‘Voor mij waren er geen raadsels op de Dordtse kermis, hoor.’ Voor hem misschien niet, maar in het boekje heeft de lezer zo’n 160 pagina’s lang genoeg te raden.

Trouwen doe je niet alleen, het boekje waargebeurde anekdotes die fotograaf Machiel Mol meemaakte tijdens huwelijksvoltrekkingen, bracht veel mensen aan het lachen. Een aantal herkenden de fotograaf op de cover en vertelden dat hij ook hun huwelijk had gefotografeerd. Andere mensen waren het van harte eens met de titel. Eén mijnheer schudde zijn hoofd en zei dat hij er nooit meer aan begon. Terwijl hij wegliep stak hij vier vingers in de lucht.

Ook voor de roman Alles in huis, die in de kraam als cadeau verpakt stond met een gratis koffiemok in plaats van 17,95 euro nu slechts 12,50 euro kostte, was veel belangstelling.

‘Kent u de schrijfster Caty Groen?’

Mijn echtgenoot Hans, die even op bezoek kwam in de kraam, kon mijn schrijverijen aan de man brengen als een volleerd standwerker. ‘Kent u de schrijfster Caty Groen?’ vroeg hij aan bezoekers die de achterflap van mijn boeken stonden te lezen.‘Ik ken haar, het is wel een aardig type.'


05 mei 2014

Nieuwe Rick Benson bij Radio Rijnmond

En dan staat er plotseling iemand van Radio Rijnmond voor de deur om je te interviewen over Blind gezicht op Dordrecht, de nieuwe Rick Benson die 10 mei in de boekhandel ligt.

En wat werd het een leuk gesprek! Ik werd geïnterviewd door Sharina Helderop en binnen één minuut was het ijs gebroken. Ze heeft er een enorm leuke montage van gemaakt en omdat het immers een Dordtse Baantjer is, staat er ook die geweldige muziek onder uit de televisieserie.

Het item is uitgezonden in het programma Dwars door Rijnmond van Chantal Quak.
Neem even een tel de tijd om het fragment te beluisteren:

Klik hier voor het fragment

Overigens ben ik donderdag 8 mei te gast in een ander radioprogramma. Dan zit ik live in de uitzending van Via Cultura! op Drechtstad FM 95.7 dat te beluisteren is tussen 20.00 en 21.00 uur. Leuk!


16 april 2014

Voor de klas

Onlangs was ik twee dagen te gast op het Dordtse Insula college om te vertellen over mijn boeken en schrijverschap. Het was lang, lang geleden dat ik in een school was. Soms moest ik even wachten tussen de lesuren in voordat ik in een andere les werd verwacht en die tijd zat ik uit in de lerarenkamer.

In mijn tienertijd was de lerarenkamer zo ongeveer het Heilige der Heiligen en het was uitgesloten dat je als leerling een voet over de drempel zette in die ruimte, zelfs wendde je respectvol je hoofd af en keek niet naar binnen als de deur per ongeluk een stukje open stond.

Een leerlingenvrije zone

De docentenkamer bleek ook hier een leerlingenvrije zone te zijn met comfortabele banken, gemakkelijke stoelen om een lange tafel en vooral lekkere koffie. Als bijen zoemden de docenten in en uit de docentenkamer.

En ja hoor, deze was nog hetzelfde: de bel waarvan ik de eerste twee keer van schrik uit mijn stoel sprong, maar waaraan ik snel gewend raakte en net als de andere docenten en leerlingen op reageerde als de hond van Pavlov.

Ik was bang dat mijn verhaal niet interessant genoeg zou zijn en als gevolg daarvan iedereen ongeïnteresseerd door elkaar zou gaan praten of dat ik uit intense verveling zou worden bekogeld met proppen papier, bonkjes vlakgum en korsten overgebleven brood. Die angst was onterecht.

Wat verdien je ermee?

In een kwartier tijd heb ik in iedere examenklas Nederlands een korte uitleg gegeven over mijn werk en ik had zowaar het idee dat ze het leuk vonden. Na afloop kon je vragen stellen en vrijwel iedere eerste vraag die uit de acht verschillende klassen kwam was dezelfde: ‘Wat verdien je ermee?’ en: ‘Bent u rijk?’ Toen ik vertelde over de gebruikelijke royaltyregeling voor auteurs, vielen sommige monden open. Eén leerling keek me ongelovig aan en zei: ‘Zo weinig? Maar waarom doet u het dan?’


22 maart 2014

John de Wolf op bezoek bij Vos & van der Leer

Vanmorgen, zaterdag 22 maart, was John de Wolf in de winkel bij Boekhandel Vos & van der Leer op de Voorstraat in Dordrecht. Daar signeerde hij zijn boek De Wolf, John.

Aan de belangstellenden in de winkel heeft hij uitgelegd hoe de biografie tot stand is gekomen. Auteur Jeroen Siebelink is zeker driekwart jaar in zijn buurt geweest en leverde een biografie af die klinkt als een klok.

Met veel humor en aandacht voor zijn lezers plaatste hij de ene opdracht na de andere in zijn boeken en natuurlijk wilde iedereen wel even met hem op de foto.

Foto: Thymen Stolk


24 februari 2014

Trouwen doe je niet alleen

De mooiste dag van je leven kan zomaar ontaarden in een zwarte bladzijde. De Dordtse fotograaf Machiel Mol heeft honderden trouwreportages gemaakt en weet uit ervaring dat niet ieders trouwdag als een sprookje was. Hij vertelde ruim dertig komische, treurige en absurde gebeurtenissen die hij meemaakte aan auteur Caty Groen. De treffende illustraties zijn van Frank van der Leer. De werkelijkheid is soms zó bizar, die kun je niet verzinnen

Trouwen doe je niet alleen
Waargebeurde missers op de mooiste dag van je leven
Auteurs: Caty Groen & Machiel Mol
Illustrator: Frank van der Leer
Uitgave: dordtse uitgeverij
ISBN/EAN: 9789081783576
Prijs: 7,95 euro
Aantal pagina’s: 80
Verschijning: oblong paperback

Trouwen doe je niet alleen is vanaf 8 maart te koop bij de drie vestigingen van boekhandel Vos & van der Leer in Dordrecht op de Voorstraat 258-A (naast V&D) en in de winkelcentra Sterrenburg en Bieshof. Het boekje is ook te bestellen via iedere boekhandel in Nederland.


23 februari 2014

Maak kennis met Machiel Mol

Deze serieuze man is bezig met een serieuze taak. Zijn naam is Machiel Mol en hij kijkt de eerste proef na van een heel leuk boekje. Dat boekje krijgt de titel ‘Trouwen doe je niet alleen’ en heeft als ondertitel: Waargebeurde missers op de mooiste dag van je leven.

Waargebeurde missers op de mooiste dag van je leven

Machiel Mol heeft in zijn loopbaan als reportagefotograaf meer dan zevenhonderd trouwreportages gemaakt. Zo’n trouwdag verliep niet altijd op rolletjes, en dan druk ik me nog gematigd uit.
Ruim dertig van de meest komische, treurige, zielige en absurde verhalen heb ik uitgewerkt tot cursiefjes. Deze korte verhalen zijn voorzien van geweldige illustraties door Frank van der Leer.

Het boekje Trouwen doe je niet alleen ligt in vanaf 8 maart in de boekhandel. Dat is de eerste dag van de Nationale Boekenweek, een mooi ezelsbruggetje.

Je kunt het boekje vanaf die dag in ieder geval kopen bij boekhandel Vos & van der Leer in Dordrecht, maar het is ook te koop en te bestellen bij iedere boekhandel in Nederland. De prijs is slechts € 7,95.


10 december 2013

Koffie op bureau Groenmarkt

Zondagmiddag ben ik op de koffie geweest bij hoofdagent Dirk-Jan Grootenboer die tijdelijk is toegevoegd aan het rechercheteam van bureau Groenmarkt. Dit politiebureau speelt een grote rol in de Rick Benson-reeks. Het politiebureau zelf had ik nooit van binnen gezien en daarom had Dirk-Jan mij uitgenodigd.

Ik heb een rondleiding gehad door het enorme pand dat nog prachtige historische details heeft, maar verder helemaal als kantoor is ingericht. Talloze kamers en kamertjes telt het grote huis, inclusief een grote zolder. De koffie smaakte prima en het was ook leuk om kennis te maken met een paar andere collega’s van Dirk-Jan.

Het bezoek had ook nog een heel leerzame functie, want buiten het feit dat ik de werkruimte van Rick Benson voor mezelf nu beter kan visualiseren, hebben de collega’s mij ook nog een paar zeer goede tips gegeven waar ik in de volgende delen goed gebruik van kan maken.

Natuurlijk heb ik de drie reeds verschenen deeltje gesigneerd achtergelaten op bureau Groenmarkt, de werkplek van Dirk-Jan Grootenboer, zijn collega’s en de fictieve Rick Benson.


06 december 2013

Dirk-Jan Grootenboer: ‘Kruip in de huid van…’

Benson, mijn verzonnen rechercheur die werkzaam is bij bureau Groenmarkt in Dordrecht, krijgt in het werkelijke leven steeds meer een gezicht.

Vanmorgen las ik op de site van idordt de blog van Dirk-Jan Grootenboer, hoofdagent van politie en tijdelijk toegevoegd aan, jawel, bureau Groenmarkt. Hoe bijzonder dat is beschrijft hij op zijn eigen blog.

Voor wie de printscreen helemaal wil lezen, is hier de link: http://idordt.nl/kruip-de-huid-van/
Op de website idordt.nl staan nog veel meer Dordtse dingen en ook meer teksten van onze Rick Benson: Dirk-Jan Grootenboer.

Enne… ik wil graag eens keuren hoe de koffie smaakt op bureau Groemarkt. Rick Benson kan er liters van op.


03 december 2013

Plaats delict

Dordt Centraal besteedde in een artikel ruim aandacht aan mijn nieuwste aflevering uit de Rick Benson-serie. Na een leuk interview verscheen het stuk afgelopen vrijdag in hun krant. Uit reacties heb ik begrepen dat ook dit boek met plezier is gelezen.

Ik hoop alleen dat Sinterklaas het niet vergeet in te kopen, want voor 7,95 euro heb je toch iets heel leuks in je schoen!


08 juli 2013

Nu in de winkel!

Hij is er! En wat is hij mooi! En wat een mooie presentatie was het in de boekhandel bij Vos & van der Leer.

Het boek Alles in huis zag 7 juli het levenslicht na een lange, lange periode van schrijven, schrappen, schaven, slijpen en fijnslijpen. Zondag 7 juli vond ook de Dordtse Boekenmarkt plaats. Een mooiere gelegenheid was bijna niet denkbaar om mijn roman ten doop te houden. Dat hebben we niet gedaan met champagne, maar wel met koffie uit Alles in huis-mokken die de drinker na afloop mee naar huis mocht nemen. Er waren koeken en koekjes en er was een boel gezelligheid in een stampvolle winkel.

In die stampvolle winkel wachtte iedereen op Harry Staal die het eerste exemplaar van Alles in huis in ontvangst zou nemen, maar die nog nietsvermoedend door de stad liep samen met nichtje Sharon. Zij had Harry met een smoesje zijn huis uitgelokt voor een zogenaamd bezoek aan de boekenmarkt. Toen Sharon met Harry binnenstapte, was deze met stomheid geslagen. Hij begreep niet wat al die op elkaar gepakte familieleden en vrienden in de winkel deden en waarom vriendin Marian Vermeij met een microfoon in de hand hem stond op te wachten.

Het zit namelijk zo. Harry is de partner van de in 2011 overleden Loek Teensma. Loek was eigenaar van kledingwinkel Sasja’s Look op de Reeweg Oost in Dordrecht en beiden goede vrienden van mij. Ik had een begin gemaakt met deze roman waar een vriendenpaar in voorkomt dat lijkt op Loek en Harry. Omdat het wel zo netjes is aan hen te vragen of zij het goed vonden dat zij een bijrolletje kregen in het boek, heb ik hen de eerste hoofdstukken laten lezen. Ze vonden het schitterend en vroegen herhaaldelijk wanneer zij meer te lezen kregen over de personages Toine en Frank.

Helaas heeft Loek het voltooide manuscript niet meer kunnen lezen en daarom is de roman postuum opgedragen aan Loek en kreeg Harry op 7 juli het eerste exemplaar. We hebben gelachen en gehuild en genoten van elkaars gezelschap; zowel de familie en vrienden van Loek en Harry als die van mij.Het bleef nog lang onrustig in de stad en vooral in mijn hoofd.

Alles in huis
Liefde Kosten Koper
paperback, 288 pag.
€ 17,95
dordtse uitgeverij
ISBN 978 90 817835 4 5

Nu te koop in de boekhandel en online: www.dordtseuitgeverij.nl


01 juni 2013

Vincent Mentzel krijgt eerste boek

Fotograaf Vincent Mentzel ontving in de Dordtse boekhandel Vos & van der Leer het eerste exemplaar van het boek Dordrecht in tegenlicht, Joost van de Weg 1874-1957.

Dordrecht in tegenlicht is een eerbetoon aan de vakman die Joost van de Weg was. Hij was een lichtkunstenaar die altijd probeerde om onder perfecte omstandigheden de foto te maken zoals hij die voor ogen had. Met zijn houten 13×18-camera achterop de fiets was hij een bekende figuur in de stad.

Mentzel ontving het eerste exemplaar uit handen van de broers Ad en Will Bakker. Ad Bakker heeft een kunst- en lijstenwinkel op de Spuiweg in Dordrecht en was de initiatiefnemer voor deze uitgave.

Het beeldmateriaal voor dit boek werd onder meer samengesteld uit collecties van particulieren, Adri Bakker en het Regionaal Archief Dordrecht. De inleiding is geschreven door Gert van Engelen. Naast Van Engelen had ook Will Bakker een belangrijk aandeel in deze productie. Hij optimaliseerde de zwart-wit scans en nam de vormgeving van het boek voor zijn rekening. Drukkerij RAD in Dordrecht heeft het boek gedrukt. Mentzel toonde zich verheugd, vond het een emotionerend boek en prees Van de Weg voor de manier waarop hij het oude Dordrecht heeft vastgelegd.

Het grootformaat boek Dordrecht in tegenlicht kost 22,50 euro en is te koop bij de drie vestigingen van boekhandel Vos & van der Leer in Dordrecht: op de Voorstraat 258-A en in de winkelcentra Sterrenburg en Bieshof. Online bestellen kan ook via www.vosvdleer.nl


17 mei 2013

Fan

Gistermiddag greep een oudere mevrouw mij bij de arm. ‘Ik ben een fan’, vertrouwde ze me toe. Niet gehinderd door enige sterallures wilde ik haar vragen van wie ze een fan was maar ze was me voor. ‘Ik heb al uw boeken.’

Op dergelijke momenten word ik altijd erg verlegenheid. ‘Wat leuk’, stamelde ik blozend. Ik ben nog lang niet gewend dat wildvreemde mensen mijn boeken lezen. Door mijn werkzaamheden bij de krant en het schrijven van een aantal non-fictie boeken kreeg ik vaak reacties van lezers, dat is niet nieuw voor mij. Maar die gingen dus vrijwel altijd over het onderwerp van mijn schrijverijen, nooit over mijzelf als schrijver en zo hoort het ook.

Bij fictie is dat totaal anders, tenminste, zo ervaar ik dat. De mevrouw doelde met ‘al uw boeken’ dus ook op de twee delen uit de Rick Benson-serie. En reacties op fantasieën die ik aan het papier toevertrouw zijn echt anders dan nuchtere feiten noteren. Het geluksgevoel dat je krijgt na een compliment over je roman komt anders aan en kritiek raakt je ook harder. Vraag me niet hoe dat komt, wellicht zit het meer op je huid omdat het verhaal aan je brein is ontsproten.

Raadsels op de Dordtse kermis

Tijdens diezelfde middag sprak ik ook nog een man die vertelde dat hij Raadsels op de Dordtse kermis had gelezen, deel twee uit de Rick Benson-serie. Toen hij het boek kocht kreeg hij er van de boekhandel een zuurstok bij, een echte kermisstok. Om alvast in de kermisstemming te komen, hadden ze erbij gezegd. Aan de zuurstok zat een kaartje met daarop de cover van deel drie en de mededeling dat dit deel 17 november aanstaande verschijnt.

‘Ik snap niet waarom ik nou weer moet wachten tot 17 november voor dat derde deel’, sprak hij wat verongelijkt. ‘Ik moet het schrijven natuurlijk’, zei ik. ‘En daar moet u me wel even de gelegenheid voor geven.’ Hij liet het tot zich doordringen en knikte toen. ‘Dat is ook weer waar.’ En een fan die dat begrijpt is helemaal geweldig.


22 april 2013

‘Moet ik alweer wachten op deel drie’

‘Uit!’ schreef iemand op Twitter. En een ander: ‘Ha, eindelijk. Het kon me niet vroeg genoeg komen.’ ‘Nu moet ik alweer wachten op deel drie.’

Het zijn slechts twee opmerkingen waar ik dit weekend veel over heb nagedacht. Zaterdag verscheen Raadsels op de Dordtse kermis, het tweede deel uit de Rick Benson-serie. Grote overeenkomst tussen de twee opmerkingen van de twee lezers is dat ze het boek te snel uit hebben naar hun zin en ze te lang moeten wachten op een nieuw deel.

Ik vind het de grootste complimenten die ik kan krijgen. Want het was zaterdag een geweldige dag. Maar liefst drie signeersessies stonden me te wachten. De aftrap was om tien uur in winkelcentrum Sterrenburg in Dordrecht waar boekhandel Vos & van der Leer letterlijk alles uit de kast had gehaald om mijn boek te promoten. Er was direct bezoek! Behalve dat het strelend is om complimenten te ontvangen, vond ik het nog leuker om kennis te maken met lezers.

Van twaalf tot één uur stond een signeersessie bij Vos & van der Leer in winkelcentrum Bieshof gepland. Hoewel het minder druk leek, was ook hier de belangstelling groot. Als laatste was de vestiging op de Voorstraat aan de beurt. Heel leuk waren de verraste reacties op het grappige kleine cadeautje dat kopers van het boekje ontvingen. Omdat deel twee uit de Rick Benson-serie deels afspeelt op de Dordtse kermis, kregen mensen een zuurstok bij het boekje. Aan de zuurstok zat een kaartje met daarop de aankondiging dat deel drie verschijnt op 17 november aanstaande. Vandaag, maandag, was de eerste reservering van dit deel al een feit. Geweldig!


05 februari 2013

Neveneffecten, hoe verslaafd ben jij?

Het blijft me boeien wat de effecten zijn van social media op mensen. En dan vooral de neveneffecten.
Zaterdag had de Volkskrant er een column aan gewijd en een paar dagen eerder stond er een artikel op de site van HP/De Tijd. Het ging daarin over de duistere kant van Facebook.

Ik schreef zelf de colum Hetze over het grote genieten op Facebook. Immers, meerdere keren op een dag wordt op Facebook gemeld waar precies van wordt genoten en Facebook-vrienden wensen elkaar ook enorm veel genietmomenten toe.

Facebook maakt afgunstig

Maar uit een Duits onderzoek blijkt dat er een schaduwzijde zit aan die collectieve mededeelzaamheid. Want, concluderen onderzoekers van de Duitse Humboldt-universiteit, Facebook maakt afgunstig. En kennelijk vooral bij mensen die zelf niet actief zijn op Facebook maar een gluuraccount hebben. Mensen met een gluuraccount posten zelf niets op Facebook maar hebben alleen een account aangemaakt om te gluren bij anderen. Zo iemand volgt bijvoorbeeld wat de buurvrouw allemaal vertelt op Facebook, maar kan ook verbaasd zijn over hoeveel taalfouten neeflief maakt in een reactie naar een gezamenlijk familielid en de gluurder weet ook als eerste wat opoe die avond te eten krijgt.

Al die op het oog onnozele dingen schijnen bij veel mensen een gordijn van depressiviteit dicht te trekken. En dat komt dan vooral doordat het lijkt alsof het de ander op Facebook beter gaat. Al die zonnige gezelligheid maakt depressief, brengt gevoelens van ergernis, verveling en eenzaamheid naar boven en zorgt voor afgunstigheid en jaloezie. Bovendien, zo las ik, hebben veel Facebookers het gevoel dat ze op al die positieve berichten moeten reageren met óók positieve berichten en als het kan nog iets positiever. Om nog maar te zwijgen over het gevoel wanneer je aan het einde van de dag maar weinig, of zelfs helemaal geen vind-ik-leuk’s heb gescoord. En zo houden we met elkaar een wereld in stand die eigenlijk niet bestaat.Ik zit ook op Facebook.


03 januari 2013

Heeft het nog zin om een boek te schrijven?

Als je de cijfers leest van Growth From Knowledge (GfK) en het Hoofdbedrijfschap Detailhandel dan raak je niet bepaald gemotiveerd om een boek te schrijven want tot en met week 39 van 2012 was de totale omzet van algemene boeken 8,3% kleiner dan in de vergelijkbare periode van 2011. Dat is nogal niet wat. Volgens GfK gaat het niet alleen om de boekverkoop via fysieke boekhandels, maar ook via verkoop via webwinkels, muziekwinkels en andere winkelbedrijven die geen helemaal geen boekhandel zijn zoals supermarkten, warenhuizen en drogisterijen.

Fictie presteert het minst met 9% minder. En die 9% is dan vergeleken met de eerste drie kwartalen van vorig jaar. Extra wrang maakt het dat, zo zegt GfK, dat dit cijfer een feit is ondanks de Vijftig tinten trilogie van E.L. James. Als die bestseller er niet was geweest, was het cijfer nóg dramatischer geweest.

De boekhandel-kers op de taart

Vroeger was een bestseller voor de boekhandel de kers op de taart zoals een nieuw deel uit de Harry Potter-serie. Nu strijkt Vijftig tinten grijs het ergste leed een beetje glad. In de eerste drie kwartalen van vorig jaar werden er 900.000 e-boeken verkocht, bijna het dubbele van vorig jaar. De top 10 van e-boeken was goed voor ruim 125.000 exemplaren en ook hier stond Vijftig tinten grijs op de eerste plaats. Het e-boek binnen de algemene boekenmarkt heeft inmiddels een marktaandeel van 2,5%.

Nog even iets over de genres. Het Hoofdbedrijfschap Detailhandel zegt dat fictie binnen de boekhandel het grootste segment is met 43% van de totale omzet.

De kinderboekenverkoop kromp met 6,5% en vormt 14% van de totale boekenomzet.
Non-fictie steeg iets met 1,5%. Informatieve non-fictie (goed voor 24% van de totale boekenomzet) boekte een kleine min, maar vrije tijd non-fictie (goed voor 16% van de totale boekenomzet) zat in de plus met 5%.

Natuurlijk kijk je niet eerst naar de cijfers voordat je een boek gaat schrijven. Economie en creativiteit zijn immers twee andere werelden. Toch vraag ik me weleens af, zeker nu ik aan het begin sta van het schrijven van een nieuw boek, voor wie ik het eigenlijk doe. Want je wilt toch dat je boek wordt gelezen en dat je voor de prestatie die je hebt geleverd nog wat betaald krijgt ook. Alles voor de tevreden klant, maar is die er nog als mijn boek af is?


31 december 2012

#CSIDordrecht: leuker kunnen we het niet maken

Viel ik dit weekend ineens in een twitterconversatie waar zo veel @mensen aan deelnamen dat ik op den duur alleen nog ‘ja’ invulde. Er werd eerst lacherig, later wat voorzichtig serieuzer, maar dan toch weer snel lacherig gesproken over televisieopnamen voor een Dordtse versie van de verschillende CSI-series die in Amerika zo populair zijn.

Niet gehinderd door enige kennis dat Dordrecht niet beschikt over een dergelijk instituut, werd er vrolijk op los getwitterd. Van het zoeken naar een geschikt lijk, tot filmlocaties die Dordrecht in al haar schoonheid naar voren kon laten komen.

Er was iemand die zijn fantasie liet leeglopen en op zijn blog alvast de voorzet gaf voor een verhaal; alle eerder gefantaseerde personages kregen een rol in de aflevering en een rijtje fraaie plaatjes van de stad konden het beeld completeren. De bedenker was van mening dat er toch wel drie kwartier spannende televisie uit te halen moest zijn.

Alle twittervrienden waren enthousiast

Ik ook. Wat geweldig als je zoiets met elkaar zou kunnen maken. Gewoon beginnen voor de grap en dan ineens een heuse productie neerzetten. Zo ongeveer als de Parapludag, die ook op Twitter is ontstaan en waar de ondernemers in de Dordtse Vriesestraat gehoor gaven aan de twitterideeën en er zomaar ineens op een zaterdag mensen uit het hele land onder het parapludek kwamen lopen van de Vriesestraat.

En dan nu #CSIDordrecht. Want we zitten nog in de hashtag-fase. Vannacht overdacht ik het allemaal nog eens en kwam op het lumineuze idee om in het aanstaande voormalige belastingkantoor op de Spuiboulevard een CSI-kantoor te maken. Lekker geheimzinnig met veel grauw beton, lijken die op de eerste etage binnenstebuiten worden gekeerd en een heuse IT-nerd in de kelder. Ja mensen, ik voel een script opkomen. En weet u wat het grote voordeel voor mij is? Het zouden ook mijn nieuwe buren zijn.


24 december 2012

De knuffelbeer die niemand meer wil vasthouden

Vannacht doemden steeds die verongelijkte ogen van Emile Roemer op.

Ik heb er gewoon slecht van geslapen. Maar wat een prachtige documentaire maakte Coen Verbraak over de fractievoorzitter van de SP. Over de bewering dat alle deuren voor Verbraak openstonden zodat hij voor de documentaire Tussen pieken en peilen een zuiver beeld kon neerzetten van Roemer, heb ik wat twijfel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zich dagelijks door een paar medewerkers verbaal laat volpompen om zich vervolgens op afgesproken tijden daarvan te ontlasten.

De documentairemakers gingen vooral mee tijdens mediaoptredens, terwijl de mannen (waar waren de vrouwen?) toch ook weleens om de tafel zullen gaan om een dieper gesprek te hebben dan alleen het doornemen van de agenda?

Grote hoogten en diepe dalen voor Emile Roemer

Triest hoogtepunt waren de beelden van de uitzending van De Wereld Draait Door waar Roemer bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel schoof om zich vervolgens te laten verslinden door Matthijs Bouman, Sywert van Lienden en vooral Peter R. de Vries. Eigenlijk zei dat niet zo veel over Roemer maar vooral over dat drietal aan de overkant van de tafel.

Nu begrijp ik nog beter dat soldaten in oorlogsgebieden door groepsgedrag bizarre dingen uithalen met hun gevangenen. En de generaal aan het hoofd van de tafel wendde zijn hoofd af. Allereerst klopte de setting al niet. Matthijs van Nieuwkerk opende een kooi met wilde dieren en liep zelf weg. Van de beelden van die aangeslagen Roemer in de auto op weg naar huis na afloop van de uitzending, kreeg ik het zelf ook een beetje te kwaad. Maar wat dan volgt is minstens zo erg, zij het van een andere orde. Komt die man eindelijk bijna midden in de nacht thuis, de grote knuffelbeer die niemand meer wil vasthouden, zegt zijn koffiezettende vrouw dat ze de uitzending niet heeft gezien. Niet alleen zal ik de ogen van Roemer niet vergeten maar ook het aanrecht bij de Roemers thuis met die eenzame rug, gehuld in dat witte overhemd onder het kale keukenlicht.


19 december 2012

‘Effe op de foto, Andy?’

‘Effe op de foto, Andy?’

Mobieltjes werden geruild en geduldig stond Andy van der Meijde voor de zoveelste keer op om op de foto te gaan met een fan. Zaterdag 15 december kon je over de hoofden lopen in Dordrecht. Niet alleen over de hoofden op de kerstmarkt maar tussen 15.00 en 16.00 uur ook in de centrumvestiging van boekhandel Vos & van der Leer.

Al ruim voor tijd liep de winkel vol met mensen die het boek van Andy wilden kopen én dus ook met hem op de foto wilden. Andy bracht een bezoek aan de boekhandel samen met zijn biograaf Thijs Slegers. Thijs schreef het boek Geen genade, dat inmiddels een bestseller is.

Thijs en Andy genoten van de belangstelling, evenals Arnaud Makkenze en de andere medewerkers van Vos & van der Leer. ‘We waren in een boekhandel in Amsterdam en rekenden er een beetje op dat het er druk zou zijn maar het bleef angstwekkend stil’, vertelde Thijs Slegers. ‘De boekhandelaar vertelde dat hij niet zoveel ruchtbaarheid had gegeven aan de signeersessie.’Dat was bij Vos & van der Leer wel anders.

Naast de plaatselijke pers, hadden we ook een bericht gestuurd naar alle Dordtse voetbalclubs. En dat loonde zichtbaar! En maandag genoten we nog na van een schitterend artikel in AD / De Dordtenaar waar Karlijn van Houwelingen verslag deed van het bezoek van de ex-voetballer en Voetbal International-journalist.